Saai…

27 apr

“Hier kan ik dus he-le-maal niks mee hè?”, verzucht ik.
Het is zondagavond, Boer zoekt Vrouw is net afgelopen en ik zit met m’n notities op schoot en ben redelijk wanhopig. We hebben zojuist de traditioneel meest saaie aflevering van BZV van het seizoen gezien. Zucht. De boeren gaan namelijk op bezoek bij de uitverkorene en de eventuele potentiële schoonfamilie. En ook traditioneel: daar gebeurt geen fuck. Godzijdank zijn er nog twee boeren die moeten kiezen: Mandarijnman en Bastiaan.
Mandarijnman krijgt het moeilijk, want hij weet het nog steeds niet. Jaqueline ook niet trouwens, want ze zegt vriendschap te voelen, maar verliefdheid? Tja… dat is meer dan wat ze nu voelt. Doet mij een beetje denken aan Prins Charles na de verloving met Lady Diana: “And I suppose in love?” ”Ofcourse! Whatever in love means…” Die dooddoener dus.
Karine is stiknerveus, want zij ziet “GeeJee” zoals Jaqueline en Yvon Mandarijnman ineens noemen,  wel helemaal zitten. En GeeJee??? Die zit naast Yvon te balen op een baal hooi. In pak, dat wel. En met tranen in z’n ogen, want “ze zijn allebei lief en mooi en leuk en… blablabla.” En ja hoor: tranen!!! Maar goed, er moet gekozen worden en uiteindelijk kiest hij voor Karine. Jaqueline vindt het een prima uitkomst en vertrekt naar de slaapkamer om haar spullen te pakken. Als Yvon een gevoelig momentje bij haar wil lospeuteren, gaat ze volledig op in haar telefoon. “Eerst even een huis verkopen!”, hoor ik op de bank naast me. Want ja, het werk gaat gewoon door hè?
Ondertussen zoekt Mandarijnman constant bevestiging bij Karine, onzeker als hij is.
Een week later staat hij te strijken, want hij gaat voor het eerst naar z’n meissie toe. Dus heeft ie ook z’n allermooiste kleurencombi aangetrokken: een bruine broek met daarop een bordeauxrood overhemd dat onder z’n donkerblauwe jasje uit piept. Ik hoop toch dat Karine hem wat kleurgevoel kan bijbrengen. Maar die hoop verdampt meteen bij het zien van het interieur van Karine: alles is zwart-wit. Maar dan ook echt alles. Ook haar kleding.
Mandarijnman vult alle stiltes die er vallen met grapjes en complimentjes waar Karine steeds stiller van lijkt te worden. Wij op de bank geven ze nog een citytrip, maar daarna? “Wordt niks!”, roepen wij in koor. Dit stel doet me denken aan boer Geert uut Grunn en Hetty uit Brabant van een paar jaar geleden. Wereld van verschil; werd uiteindelijk ook niks.

 
Ook Bastiaan moet nog kiezen. Elise vindt zichzelf dus de beste keuze voor Bastiaan omdat ze alleen maar voordelen heeft: ze woont in de buurt en ze ziet zichzelf wel hier op de boerderij. Dus ze zou het heel erg fijn vinden als hij voor haar kiest. Maar ja… Milou hoopt ook dat hij haar kiest. Alleen die afstand hè? Bastiaan wil absoluut geen relatie op afstand. En aangezien hij in Zeeland en zij in Frankfurt woont… Ze zou het wel een domper vinden als hij niet voor haar kiest en houdt het niet droog bij deze woorden.
Bastiaan zegt precies hetzelfde: Elise zou zo bij hem intrekken, Milou moet heel veel opgeven om bij hem te gaan wonen. Maar ja… er moet een keuze gemaakt worden en Bastiaan zegt met z’n gevoel gekozen te hebben. Dus zitten er aan de keukentafel tegenover Bastiaan en Yvon twee meiden die allebei graag willen. Elise met een grote glimlach en Milou met een gespannen bekkie. Dan komt het hoge woord eruit: het wordt Milou. En de reactie van Elise naar Milou toe: “Leuk voor je.” Jaja… er is een verschil tussen iets zeggen en iets menen en hier zien we precies het verschil. Ook Elise vertrekt richting de slaapkamer om haar biezen te pakken. Ze is de kamer nog niet uit of Bastiaan en Milou vallen elkaar dolverliefd in de armen. En lippen. De blikken die over de tafel gingen na het verlossende woord waren veelbetekenend. Ze gaan zelfs zo in elkaar op, dat Yvon de enige is die Elise uit staat te zwaaien. Bas en Milou staan nog steeds in de keuken: die staan inmiddels elkaars amandelen af te likken.

 

Wie ook met haar hart had kunnen kiezen, is Annemiek. Alleen deed ze dat niet en stuurde ze vorige week Erik weg, omdat hij te ver bij haar vandaan woonde. Hij ergens in Gelderland en zij ergens in Drenthe dus. Ik las deze week ergens hoe ver ze precies uit elkaar wonen: 70 kilometer. 70!!! Waar heeft dat mens het over???
Anyway, Annemiek en Yvon zitten samen op de bank om de overige 584.000 brieven door te worstelen en warempel: er zit nog het één en ander tussen. Zoals een gozer uit het dorp verderop. Maar dat was niks, dus die ging op de “NO WAY”-stapel. Een brief die wel op het goede stapeltje terecht kwam, was van een knul uit Maastricht.

Wacht effe.

Maastricht???

Ik krijg het vermoeden dat Annemiek niet alleen dyslectisch is, maar ook topolectisch. Bestaat zoiets? Zo nee: nu wel! Geen idee hoe ver Maastricht van haar boerderij af ligt dus.
Goed, Miepmuts krijgt dus nog een nieuwe kans, maar wel op één voorwaarde: de moeilijke gesprekken moeten voortaan als eerste gevoerd worden. Wat een strak plan, zeg…

 

Jan gaat als eerste met z’n kop op het hakblok. Bij de schoonfamilie dus. Hij mag na een week Nienke weer zien en is stiekem bloedjenerveus. Zou zij het gevoel nog wel hebben bijvoorbeeld? Maar als hij haar met een enorme bos bloemen bij haar werk op komt halen, zien we dat Nien ook superblij is.
Op naar de schoonouwelui. Daar wordt Jan enthousiast onthaald. Tot zover gaat het goed.
Maar dan komen de zussen van Nienke binnen. Dat zijn er die en alle drie reageren ze hetzelfde op hun nieuwe zwager: “HAI JAN!!!”, smak, smak, smak. Jan werd er alleen maar verlegen van en er kwam eigenlijk niet veel meer uit dan “jajaja”. Of hij probeerde z’n naam steeds uit te spreken, maar dan stotterend, geen idee…

 

En dan Hjeert. Hjeert zat vorige week ineens met Angela opgescheept, nadat Miss Cameltoe zelf de lange dunne benen nam. Maar volgens Hjeert is dit precies goed. En dat komt mooi uit, want Angela zegt een kriebel te voelen voor Hjeert. Hjeert haakt meteen in met het voorstel om straks maar lekker in bad te gaan zitten. Maar dat feest gaat mooi niet door. Er is nog niet samen geslapen, wel speeksel uitgewisseld en dat was het. Want Angela moest gewoon weer naar huis. Of “hjeweunweernaarhoes”, zoals Hjeert zou zeggen.
Maar niet getreurd: ook Hjeert gaat bij z’n moppie en haar twee bloedjes langs. Er wordt Hollandse pot gemaakt, want daar is Hjeert wel van. Angela en dochters roken nog snel in de tuin de laatste zenuwen weg en dan is daar het moment: Hjeert arriveert in huize Angela. En op de manier hoe hij dat doet, kan ik alleen maar concluderen dat dit seizoen gewoon drie seizoenshorken heeft: Hjeert blijkt stiekem de derde! Waarom? Hij komt met lege handen aan. Geen bloemetje, nada, nakkes, niks. Hij schuift vervolgens aan tafel alsof hij dat al dertig jaar doet en laat even merken dat ie toch echt de voorkeur geeft aan rode kool in plaats van bietjes. En als hij weggaat, geeft ie Angela drie kusjes op de wang. “Tot mèrrege!”, roept meneer en weg is ie weer. Hjeert wil naar eigen zeggen “welverliefdworremaarallesmotkloppe.” Wij vermoeden dat het niet gaat kloppen.
Ach ja… binnenkort wordt het weer leuk: de citytrips staan op het programma. En een citytrip is net als een verbouwing of een intelligente lockdown in coronatijd: dan leer je elkaar pas ècht kennen.
Ik kan niet wachten.

 

Tot volgende week!

2 Reacties naar “Saai…”

  1. Ceciel de Vries 27 april 2020 bij 22:40 #

    ik kijk elke week uit naar BzV. Niet omdat het seizoen zo leuk is maar omdat er elke maandag een geweldige column van jou volgt. Die zijn voor mij het leukst aan boer zoekt vrouw 2020. Bedankt!!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: