Betty and the Bunnyman

23 mrt

Jemig mensen… er moet me toch iets van het hart hoor. Die Hjeert hè? Mijn soort man is het niet, zekerrrrr niet, maar ik moet eerlijk zeggen dat hij wel heel erg goed bezig is. Met elke vrouw even een momentje apart, allemaal even polsen hoe de mevroj in kwestie over een leven met Hjeert denkt en of er kriebels, danwel hoteldebotelgevoelens in het spel zijn. En eerlijk is eerlijk: hij geeft elke vrouw evenveel aandacht en laat echt niet merken dat hij de één of de ander leuker vindt. Tot zover de pluspunten van Hjeert.
Minpunt is dat de man na vier weken op tv nog steeds niet te verstaan is en dat is echt een probleem als je meeschrijft hoor. Wie ik dan helaas weer wel kan verstaan, is Miss Cameltoe. Ze hangt op de bank en leest een boek. “Over hoe je je hart kunt openen.” Fijn joh. Ze vertelt een jaloers type te zijn en informeert of Hjeert dat ook is. Nou nee dus. Dan moet Cameltoe het toch even weten: “ENNE… STEL, WIJ GAAN ERGENS HEEN EN DAAR IS IEMAND DIE MET MIJ BEGINT TE FLIRTEN… WAT ALS IK TERUGFLIRT???” Daarbij schudt ze met alles dat ze heeft. Hjeert merkt droogjes op: “als je dat zo doet, dan is ie zo weg!” Go, Hjeert!!!
Tegen bedtijd heeft Miss Cameltoe toch weer het hoogste, of nou ja… het hardste woord. “AHHH… IK HEB TOCH GEWOON ECHT GEWOON GEEN PYJAMA BIJ ME!” (Lees: Hjee-eert! Ik moet in m’n nakie slapen. Joe-hoe!!! Hjee-eert!!!). Ze is ook nog eens haar tandenborstel vergeten. Oh nee, toch niet. Of wel? Oh, nee… Zucht.
Als Hjeert later de dames de oude stal “vandemalkkoeje” laat zien, loopt Miss Cameltoe al te bedenken hoe ze die ruimte kan gaan indelen. En bij het vergelijkend warenonderzoek van Hjeert is zij degene die opmerkt: “OOOOH, JE BEDOELT OF IK JA ZEG? ALS WE GAAN TROUWEN, HAHAHA!!!” Ik word zo moe van dat mens. En ik denk dat Hjeert het langzamerhand ook zat begint te worre…

 
Waar ik ook zo moe van word, is Annemiek. Die lijkt er nog steeds geen zin in te hebben. In één van de eerste shots zien we het viertal aan tafel zitten. In redelijk doodse stilte. Er wordt gekaart. Lekker hè, Annemiek? Dan hoef je tenminste geen gesprek aan te gaan.
Anyway, de heren mogen nog wel een biertje (zo, da’s fijn!), maar Annemiek wil gaan slapen. Dat snap ik ook wel, als je ziet dat ze de volgende dag alweer om 6 uur in de melkput staat. Terwijl Annemiek daar langzaam wakker staat te worden, komt Erik aangewandeld. Hij pakt een doekje en begint mee te werken. Die hoef je niets uit te leggen en dat is natuurlijk altijd meegenomen. Steven komt later op de proppen met een bak koffie voor iedereen, maar hij is te laat, want ze zijn al klaar in de melkput. De rest van de tijd zien we Erik en Annemiek steeds meer naar elkaar trekken. Vooral bij het scheren van de koeienstaarten (waar we zowaar getuige zijn van een heus bedrijfsongeval: een koe geeft een trap tegen het scheerapparaat en dat komt weer tegen Annemiek heur hoofd aan waardoor ze een joekel van een bult krijgt en toen en toen en toen… ik draaf door.) Jelte ziet dat ook (niet de bult, maar dat naar Erik toe trekken) en is daar minder enthousiast over en Stille Willy Steven? Ja… geen idee. Die kan niet praten ofzo. Maar goed, we zien natuurlijk al van mijlenver aankomen dat hij er volgende week als eerste uit gaat vliegen.

 
Van de koeienbarbier gaan we naar de schapenmanicure, want bij Jan op de zorgboerderij moeten de nageltjes van de schapen gedaan worden. Dat doet hij met Vera en daar wordt Vera even aan de tand gevoeld. Ze zegt Jan erg leuk te vinden en zelfs dat ze van ‘m zou kunnen houden, maar dat ze echt wel een probleem heeft met zijn drugsgebruik. Hij is blijkbaar geschrokken van de reacties van de dames toen hij het pilletje/snuifjeverhaal vertelde, want hij zegt nu dat het niet zo’n grote rol speelt in zijn leven. Daar zei ie vorige week nog iets heel anders. Maar goed, het stelt Vera weer gerust, want dit zat haar als enige dwars. Froukje heeft al gezegd zich er overheen te kunnen zetten. Ik heb echt geen idee wie Jan er volgende week uit gaat flikkeren, maar Vera is het niet in elk geval. Die twee vinden elkaar te leuk…

 

Bastiaan stelt de vraag van deze week (en elk jaar overigens): “Hoe zie je dat nou voor je, hier wonen?” Nouuuuuu… meneer wil graag dat z’n nieuwe vlam bij hem komt wonen EN dat ze in het bedrijf gaat meewerken. Maar ja… een slimme meid is op haar toekomst voorbereid, independent women, blablabla, je kent dat wel: dat willen ze niet. Eigen baan opgeven? Sodemieter een eind op, boer dat je er bent! “En mijn inkomen dan?” Daar had Bastiaan nog niet over nagedacht.
Madeleen denkt wel na: ze vindt Bas nog steeds te oppervlakkig geïntresseerd. Hij toont geen interesse in haar en dat is raar, want ze vindt zichzelf een leuke vrouw qua uiterlijk en sterker nog: ze is ook een leuke vrouw. Zegt ze zelf dan. En wat je zegt, ben je zelf. Waarheid als een “malkkoej”.
Milou hoort Bas uit over een relatie op lange afstand, want zij woont in Duitsland en wil daar eigenlijk niet weg (waarom de neuk schrijf je da-han???). Bas ziet zo’n relatie niet zitten, dus ja. Einde verhaal. Alhoewel… de volgende ochtend, na de verplichte hardloopsessie op het strand (dat vinden je kuiten niet leuk, hardlopen op het strand) zeggen ze in de stromende regen elkaar toch wel heel erg leuk te vinden. Madeleen kan volgende week gaan wieberen en uiteindelijk blijft hij gewoon met z’n “buurmeisje” over. Wedden?

 
En dan Mandarijnman. De leuke oom die iedereen wel eens op een verjaardag voorbij heeft zien schuiven. Hij komt binnen met drie bezems en de mededeling dat hij voor iedereen een nieuw vervoersmiddel bij zich heeft. Hilariteit alom. Tegen bedtijd wordt het nog erger: hij komt iedereen in z’n pyjama een nachtzoen (stuk of drie hè) geven. Dat was niet het ergste. Nee, dat was “De Pyjama”.
Want “De Pyjama” was een bunny-outfit. De mannelijke versie dan: een pluche konijnenpak dus. In een vrouwelijke kleur: roze. Oh. My. God. Het is bij de konijnen af…
Voor Betty wordt het allemaal teveel. Terwijl Jacqueline alleen maar bezig is met geld verdienen en haar telefoon aan haar oor lijkt te zijn vastgeniet, voltrekt zich een drama: Betty blijft wederom op de achtergrond. Als ze Mandarijnman even apart neemt, komt het hoge woord eruit: Mandarijnman is lief, goed, puur, nou ja… vul zelf al die superlatieven maar weer in, MAAAARRRR: ze durft er niet voor te gaan. Ik vind het een mooie smoes om te ontsnappen aan een kerel in een roze konijnenpak. Ik had het zelf niet beter kunnen verzinnen.

 

Tot volgende week!

Eén reactie naar “Betty and the Bunnyman”

  1. Cisca 23 maart 2020 bij 07:27 #

    🤣👌🏻

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: