Stomende speeddates

24 sep

De speeddates vinden dit jaar op het spoor plaats, in een stoomtrein. En er is iets raars aan de hand. Er hangen meer dan vijf wagons achter de stoomlocomotief, maar er zitten maar vier boeren in de trein. Eén boer per wagon. Alleen Steffi zit als enige niet in de trein. Zij zit, ver weg van iedereen, in een weiland. Geeft je toch te denken, hè? Wat is er met Steffi aan de hand? Ik denk zelf dat Steffi stinkt. Ja, ze is tenslotte horsefucker… (En even tussen jou en mij: heb je wel eens iemand geroken die net uit een manege komt? Okee, dan heb ik m’n punt gemaakt.)
Steffi is verder wel leuk hoor. Dodelijk verlegen en onzeker en de eerste twee dates verliepen nou niet echt soepel. Hans heeft het tegen haar over “een stukje humor”. Daar moet ik dan eigenlijk altijd spontaan een stukje van kotsen. De date met Peter (met wie ze trouwens wèl een mooi ANWB-stelletje vormt), verloopt helemaal rampzalig. De vijf minuten lijken wel vijf uur te duren. Na een halve minuut zijn ze al uitgeluld. Awkward. Als de stoomfluit gaat, zegt hij: “Hè… beginnen we net lekker op dreef te komen…” Maar net als tijdens het lezen van de allereerste brief wordt Steffi gaandeweg een stuk losser. Zelfs zo erg dat ze één van haar mannen aan een vleeskeuring onderwerpt. Hardop. Terwijl hij net bij haar vandaan loopt. Nee, met Steffi komt het goed!

Jaap is ook zo’n date-maagd. Sterker: Jaap heeft nog nooit een vrouw van dichtbij gezien, even zijn directe familie buiten beschouwing gelaten. Wel knap dat je al van verre kunt zien wie er voor Jaap komt. Allemaal toch een beetje van die meutige types. Jaap is de man van de tegeltjeswijsheden. “You’ll never get a second chance for a first impression” is er bijvoorbeeld zo één. Maar ook het nu al legendarische “‘Je hoeft echt niet zenuwachtig te zijn, want ik ben zelf nog tien keer zenuwachtiger!”, waarop vriendjelief concludeert dat Jaap alles bij elkaar dus honderd keer zenuwachtiger is. Scherp… Ook een mooie naar aanleiding wat Marjan in haar brief had geschreven: “Jouw kwetsbaarheid laat me mijn eigen kwetsbaarheid zien”. En wat een conversaties ook… “Ben je wel eens op Pinkpop geweest? Stond volgens mij jouw bandje, Earl Jam…” (Geen spelfout!) Jaap was geweest en had inderdaad Pearl Jam gezien. “Ben jij wel eens geweest?” Nee dus, maar het stond wel op haar lijstje. Zo zag ze er niet uit, overigens. Of Marilyn. “Heb je toekomstplannen?” “Tot rust komen…” Gaaaap.
Jaap kiest als eerste Gaby. Yvon reageert met “Da’s ook schrikken!” Dat vonden wij, de bankzitters, ook. Maar Yvon bedoelde het vast niet zoals ik het wilde horen, heheheh… Als derde kiest Jaap voor Marian. Met een i. Marjan met een j op rij twee veert op en begint te lopen terwijl ze kirt: ”Ik???” “Nee, jij niet! De voorste.” Marian met een i staat op en loopt gelukzalig richting haar boer. Maar ook Marjan met een j heeft mazzel mag uiteindelijk toch mee naar de dagdates.

Champignonbabe Michelle heeft een zwak voor mannen met (beginnende) baardjes. Maarten zegt van stoere dieren te houden. Op de bank wordt druk gespeculeerd: vriendjelief heeft onder andere slangen, spinnen en hagedissen, dus we verwachten wel het één en ander. Maar dan blijkt dat een grote hond al stoer is. Oooooh… Is dat alles? Stefan is een “bietje spiritueel”, wat dan weer mooi uitkomt, want Michelle werkt met energie. En tenzij dat niet gewoon zon- en/of windenergie is, is het dus gewoon vaag. En Ruud heeft eigenlijk alleen maar over Babi Pangang geschreven in zijn brief. Maar die springt dan wel weer heel leuk uit beeld nadat ie gekozen is.
Yvon merkt op dat Michelle zich niet echt heeft blootgegeven (even afgezien van haar decolleté). Nou vind ik uit de kleren gaan in een trein op tv tijdens de eerste date ook wel een tikkie ver gaan hoor, maar dat ligt natuurlijk voor iedereen anders. De champignonbabe maakt zich alleen maar druk over het feit dat er eigenlijk geen enkele Brabo tussen zit. Wat de rest van het land dan weer niet erg vindt, want Braboslullenallesaanelkaar. EnzeddegetweeBrabosbijelkaardanzijnzehelemaalniemeertevollege, widdewel?

Wim heeft het helemaal naar z’n zin in z’n wagonnetje. Voordat de speeddate echt van start gaat, wordt er nog niet gepraat, maar wel veel naar elkaar gegluurd. Hij heeft dan ook een berg giebelende meiden uitgezocht die al voor de speeddates gezellig met elkaar 30 seconds aan het spelen zijn. Wacht maar meiden, de tijd dat jullie alleen maar jaloers naar elkaar kunnen kijken en elkaar onder de grond willen stoppen om aaltjes te zoeken, komt nog. Marit geeft een mini-campertje cadeau. Symbolisch. “Kunnen we lekker een tijdje mee weg.” De camper is het probleem niet. “Je schrijft op een boer, muts. Die heeft geen tijd!!!”, zeg ik. En dat zegt Wim ook. Toch mag Marit volgende week mee op dagdate. En laat hij een Dionne Stax-lookalike op de bank zitten. Er heeft er ook één postmoderne theologie gestudeerd. Wim reageert. “Posttraumatische theologie???” Ai… opletten, jongen. Het gaat ook even fout bij Janke-Trientsje, wanneer Wim zegt dat hij blij is dat ze de moeite heeft genomen om uit Friesland te komen. “Gelderland.”, zegt ze koeltjes. Ach, het zullen de zenuwen wel zijn…

En dan Marnix, de seizoenshork. Nu al. Werd meteen door alle boeren aangesproken op zijn afkeer van paajdenmeisjes/voorkeur voor paajdenmeisjes. Volgens één van de paajdenmeisjes ligt het anders. “Je hebt paardenmensen en mensen met een paard.” Ja. Maar volgens mij vooral paarden met een mens. Hij heeft trouwens wel de meest wonderlijke openingszin ooit: “Hoe koud zijn je voeten?” Dat is natuurlijk gewoon een excuus om legitiem te kunnen voetjevrijen. De dames hebben ook bijna allemaal wel een mening over het feit dat Marnix eigenwijs is en 99 van de 100 keer zijn gelijk wil halen. Nou dames, succes! Het wordt een hele kluif, vrees ik. De seizoenshork laat meteen zien wat voor vlees de ladies in de kuip hebben als hij aan het eind van de speeddate iedereen een bos bloemen overhandigt met de woorden: “Dit is de eerste en laatste bos bloemen die je ooit van me krijgt.” Ik had de bloemen meteen achter z’n huig gepropt. Met een vleesvork.
Het keuzemoment beschrijft hij met: “doodgaan hebbie geen last van, maar dit is echt erg!” We leven nu al mee met Willemijn, Bertine, Janneke, Joany en Sylvia. Sterkte, meiden. Jullie zijn heldinnen!

Dus. (Je gaat Duppie bijna missen hè?)

Ik zag op Twitter iemand die de aflevering van gisteren in drie woorden omschreef:
Paardenmeisjes,
Paardenbek,
Paardenlul.

Aan jullie om het in te vullen…

Tot volgende week!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: