Anne.

13 okt

Je zal een kind hebben dat op een dag thuiskomt en zegt: “Pap, mam, ik ben er uit. Ik ga rechten studeren!” En dat dat kind daarna zegt: “Omdat ik strafpleiter wil worden.”
Ik weet het, ze moeten er zijn, want iedereen heeft recht op verdediging. Iedereen. En dus is het ook alleen maar goed dat ze er zijn. Want ze hebben echt nut. Zoals in de Schiedammer parkmoordzaak. Of in de Puttense moordzaak. Waar justitie er ongelooflijk naast zat.
Persoonlijk lijkt het mij een vreselijk beroep, strafpleiter. In de zin dat het verdedigen van iemands acties volledig tegen je gevoel in druist. Maar bij strafpleiters zal het gevoel van rechtvaardigheid waarschijnlijk overheersen. Dat elk mens het recht heeft zich te mogen verdedigen. Proberen iemand vrij te pleiten waarvan je misschien dondersgoed weet dat diegene allesbehalve onschuldig is. Of proberen om strafvermindering te krijgen voor je cliënt.

Als de toenmalige advocaat van Michael P. zich er niet zo in had vastgebeten, had hij zijn straf niet van 16 jaar naar 11 jaar zien slinken. Dan had hij nu nog niet af en toe vrij rond kunnen lopen. En hadden wij nooit van Anne Faber gehoord. Dan had ze Nederland nooit zo lang in haar greep gehouden. En was ze vandaag, 12 oktober 2017, niet de opening van elk journaal geweest.

Maar dat was ze wel. Want vandaag is ze gevonden. Althans, haar ontzielde lichaam. Omdat iemand voor haar heeft beslist dat ze maar 25 jaar mocht worden.

Ik dacht meteen terug aan Farida. Ze woonde hier niet ver vandaan. Haar moordenaar trouwens ook niet. En de plek waar ze uiteindelijk is gevonden, net zoals Anne vandaag ook op aanwijzing van de klootzak die haar het leven ontnam, ook niet. Sterker nog: daar loop ik weleens met de hond. Of ik fiets er. Of ik kom erlangs tijdens het hardlopen.

En nu weet ik eigenlijk niet zo goed meer of ik dat soort dingen nog wel moet doen. Of kan doen. Hoe lang moeten meisjes en vrouwen dit soort plekken mijden? Of erger nog: hoe lang moeten wij nadenken over elke stap die we alleen op straat willen zetten? Waar slaat dit op?

Ik dacht ook terug aan Ruben en Julian. Of Ruub en Juul, zoals hun moeder ze liefkozend noemde. Het monster dat deze knulletjes mee de dood in trok, was notabene hun eigen vader.

Dit verhaal, en al die andere verhalen, kent alleen maar verliezers. Vooral de nabestaanden van Anne.
En bij mij roept het vragen op. Geen vragen waar het misging. Geen vragen over ons rechtssysteem, dat toch wel enige hiaten kent. Nee, bij mij leven andere vragen:

Hoe zouden de nabestaanden van Ruub en Juul zich vandaag hebben gevoeld?
Hoe zouden de nabestaanden van Farida zich vandaag hebben gevoeld?
Hoe voelen de familieleden van Michael P. zich vandaag?
Wie is de volgende?

Maar vooral: hoe zouden zijn strafpleiter* en een heleboel andere mensen die ook maar iets met de strafvermindering en tijdelijke vrijlating van Michael P. te maken hebben, vannacht slapen?

(*Natuurlijk zou het makkelijk zijn om hier de naam van de advocaat te noemen. Ik doe dat niet, want ik vind het niet relevant.)

3 Reacties naar “Anne.”

  1. Cisca 13 oktober 2017 bij 07:51 #

    Heel treffend geschreven Anneke.
    Ik loop met precies dezelfde vragen en hetzelfde gevoel rond. Maar ook met: Wat denkt en voelt de naaste familie van de dader. En hoe kijkt hun omgeving naar hen.
    En mijn hart bloed voor alle mensen die hun Anne, Farida, Ruub en Juul, maar ook de lieve klasgenootjes van onze jongste kinderen; Joey en zijn broertje en alle andere slachtoffers moeten missen en waarbij de wond waarschijnlijk weer ongelooflijk pijnlijk open barst. En ook wat een gruwelijke angst hebben zij doorstaan met de dood in ogen en de wetenschap dat er niemand is die je hieruit kunt redden….

    En ja met zoveel bewijs en soms zelfs een bekenning van hun laffe daad, krijgen daders dus het recht en de ruimte om over hun beschikking te onderhandelen. En daar moet ik dan in berusten…. Ja, hoe dan…?!

    Wat een verschrikking.

  2. Imke de Boer 13 oktober 2017 bij 13:37 #

    Anneke ik ben blij dat jij het zo mooi verwoorden kan.
    Ik denk dan zo vaak juist aan de moeders van de slachtoffers en de vaders….deze hebben levenslang.Zelf mijn kind verloren, dan weet je bij hoeveel dagelijkse dingen je iedere keer weer er aan denkt. Het wordt steeds erger…want je ziet anderen ouder worden….carriere maken zelf een gezin stichten…Al deze slachtoffers dus niet meer….
    En dan de wetenschap dat deze dader dus al de vrijheid genoot….met bewaakster de liefde bedreef…En rustig tv kan kijken….enz…….Gerechtigheid…. straffen….moeten toch eens goed bekeken worden!!!

    Imke

  3. Carrie 13 oktober 2017 bij 20:07 #

    Gestoorde gasten 😡, reken maar dat ik er veel zie overdag en ’s avond in mijn eigen buurt. Terugkeren in de maatschappij? met welk doel? Om een normaal leven te leiden? Met een vrouw en dochters? Of om nieuwe psychopaten voort te brengen? Lees het boek van Astrid Holleeder! Dan weet je dat straf niet werkt bij dit soort monsters.
    Het gaat alleen maar om geld, macht en bezuinigingen overheidswege.. 😡
    Meisjes en vrouwen lopen hierdoor een levensbedreigend risico..
    Dank je wel hardwerkende strafpleiters… Moge je carriere je een onbezorgd leven en schoon geweten opleveren👍🏻

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: