O.L.K.E.

27 mrt

Okee. Ik geef toe: ik heb een afwijking. Ik verwissel wel eens letters van plaats in bepaalde woorden. Tomaten worden dan motaten, telefoon wordt feletoon, dat soort dingen. Dat is raar en kan soms leiden tot redelijk pijnlijke situaties. Zoals die ene keer waarop ik als kind van een jaar of elf met m’n moeder en zus op de kermis langs de kop van Jut liep. U voelt waarschijnlijk al wat er komt, dus ga ik het hier maar niet verder uitleggen. Moeders deed of ze het niet had gehoord en zus kneep me zo hard in m’n hand dat ik het nu, na vijfendertig jaar, nog levendig (velendig) voor de geest kan halen.

Gisteravond had ik ook weer zo’n momentje tijdens de Texaanse picknick van Olke en z’n vrouwen.
Terwijl ze een mooie plek zoeken om alles neer te flikkeren zegt één van de dames: “Hé! Beukenootjes!” Ja. Fout. Mijn grijze massa maakt daar meteen neukebootjes van. Sorry, ik kan er niets aan doen. Het gebeurt gewoon. Op het moment dat ik het ergens ver weg in m’n hoofd opberg, zegt Olke: ”Ja, beuke… Eikels!” Ja zeg… dat is erom vragen hoor.
Olke flirt zich inmiddels de tering, maar hij doet dat op een manier… als ik ‘m zo op dat picknickkleed bezig zie, dan gaan ineens m’n ogen open. Olke is niet zomaar een naam, nee: Olke is een afkorting. Van een aantal eigenschappen van de ongetwijfeld lieve man. Onbeholpen, Lomp, Kneuterig en Extralarge. O.L.K.E. Dat ik dat niet eerder doorhad…
O.L.K.E. heeft inmiddels ook koosnaampjes verzonnen voor zijn dames. Alberdien (ik bin Frysk) heet vanaf nu Famke (en nee, niet van Janssen. Het is Fries voor meisje…) en Sandra heet Sunshine. Aan de ontbijttafel worden de bijnamen even kort besproken en O.L.K.E. zocht nog naar een beetje bevestiging (vebestiging). En passant laat hij ons kennismaken met de Friese ontkenning. Die overigens compleet nutteloos is. Eerst stel je iets vast, vervolgens ontken je het weer. Een voorbeeld: Mooi weer, niet? “Sunshine is wel goed, niet?”, zegt O.L.K.E. Het kan ook andersom: eerst iets ontkennen en dan bevestigen. Vertel iets en de gemiddelde Alberdien (ik bin Frysk) of Famke zal antwoorden met: “Ah nee, wel?” We noemen dat ook wel de Friese bevestiging. Maar goed. Laat O.L.K.E. maar schuiv’n. Die neemt heel subtiel (NOT) beide dames even apart, Alberd… Famke (ik bin Frysk) wil van alles, maar durft niet en Sunshine pakt (in de bosjes) wat ze pakken kan. Even later ligt O.L.K.E. met onder elke oksel een vrouw (hij verdeelt de vrouwen onder de armen, zeg maar) op z’n picknickkleed uit te buiken, laat ie ze steak eten (want ja, de vegetariër is weggestuurd), wil hij weten wat de dames verwachten van een “relaaaaatsie” met hem en zien we hem nog push-ups doen in de jacuzzi. De flirt…

Over vlees en flirten gesproken: Duppie had even een momentje zeg! Er ligt worst in de oven, maar hij is daar niet zo goed mee. Ze moeten er nog even in blijven liggen, want dan worden ze lekker hard. (Zijn woorden hè?) En dan zegt hij het: “Ik hoop dat jullie beter met worst zijn!” Ligt het nou echt aan mij? Dat ik in m’n neukebootjesbui echt alles verkeerd opvat? Dus.
Eline moet even omschakelen. Doe dat, want je wordt het toch niet. In elk geval niet als het aan Marit ligt, want ik weet niet of jullie het doorhebben, maar volgens mij woont ze gewoon al bij Duppie in huis. Die zit daar helemaal op haar plek. Duppie zelf twijfelt nog wel, dus die raakt nog niemand aan. Al was daar wel even een hand op een rug. Mooi hè, liefde. Moet ineens denken aan die tekeningetjes van “liefde is”. Zo’n mannetje en vrouwtje met een spreuk eronder. Ik zag Duppie en Marit en dacht ineens: “liefde is samen je lippenbalsem en je flesje water delen.” Denk het plaatje er zelf maar even bij.

In Zambia ook een picknick. Eerst moesten er met een visnet mango’s worden gevangen. Als ik opmerk dat ik dat redelijke beroepsdeformatie van een visboer vind, zegt m’n vriendje de wiskundeleraar dat hij de mango’s altijd met z’n rekenmachine uit de boom gooit. Dus. Maar lekker hoor: sjouw je het lazerus bij 548 graden Celsius en laat je parasol wegwaaien. Marc de visboer is de toeristische attractie die zijn “insmeerskills” op Annekim mag botvieren. Nou ja, nekmassage is hem wel toevertrouwd. Verder vindt hij twee vrouwen erg onnatuurlijk. Ja, mafketel… Je mag er ook maar één houden! Gelukkig maar, want meer dan één vrouw kan hij niet aan. Elke keer als Marc de visboer voor de camera moet verschijnen, dan lacht ie nerveus en mompelt iets onverstaanbaars. Pas op het meer met zijn vrienden erbij ontspant hij een beetje. Helemaal als ie op de jetski achter Annekim heeft gezeten. We zagen zowaar een big smile. Werd het tòch nog gezellig…

In Roemenië (drie keer paard en wagen, dertig koeien en twee auto’s op de weg) is het, onder leiding van Disco Dave altijd gezellig. Gezellig in het koolzaadveld staat hij eerst Mara te overladen met complimenten, om dat daarna tussen twee sfeervol vervallen gebouwen bij Suzanne ook te doen. Eh… verkeerde signalen afgeven? Heb je nou echt niets geleerd van Yvon de vorige week? Terwijl hij Mara vertelt dat ze zo op z’n moeder lijkt, speelt Suzanne ondertussen de hoer langs de kant van de weg. Zonder dat ze dat overigens zelf weet op dat moment. Althans, dat hoop ik.
Mara heeft een complex omdat ze negen (!) jaar minder levenservaring heeft dan oma Suzanne. Het arme kind zit helemaal weg te kwijnen als blijkt dat Disco Dave en Suzanne ook nog eens in Breda in dezelfde tenten rondhingen, ooit. Guttegut, kind toch…

En nu we het toch over kinderen hebben: boertje Herman en de twee overgebleven grijze muisjes. De gesprekken krijgen steeds meer diepgang. Bij de kloon van zijn moeder, Anne, polst hij hoe het was om afgewezen te worden. Oh? Is meneer aan het testen of ze er tegen kan om naar huis te worden gestuurd volgende week? Anne ziet het wel zitten, in Fjankjijk met boertje Herman. Hij is nog nooit gekust en zij heeft ervaring (één keer gekust), dus ja… match made in heaven, zeg ik zo. Maar Fleur ziet het ook allemaal wel zitten, al staat zij zichzelf niet toe om nu al verliefd te worden. Verstandig. Er komen geen tranen, maar wel een momentje waarop iedereen hier schreeuwt: LEG EEN ARM OM DAT KIND HEEN, MAN! Maar nee hoor. Boertje Herman ziet het niet en laat zo z’n kans voorbij gaan. Fleur heeft het volgens mij ook helemaal niet door. Maar goed: ze voelt zich al wel helemaal thuis op de boerderij. En ze leert elke dag nog bij als ze naar beneden buigt en vraagt: “Wat zijn dit?”
“Oh, gewoon gras.”, zegt Herman.
Agrariër in de dop, die Fleur.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: