Het leed dat file heet (2008)

25 mrt

Geplaatst op 11 december

Ik heb nog niets te klagen. Ik mag nog van geluk spreken. Ik heb er namelijk niet dagelijks last van. Maar als ik er last van heb, dan is het wel meteen raak ook. En als er iets of iemand daarboven bestaat, dan moet ie van de week wel een enorme hekel aan me hebben gehad…
Dinsdagochtend, acht uur: in de auto. Vanuit huis zie ik dat het verkeer op de weg richting de Beneluxtunnel aardig vastloopt, dus neem ik een andere oprit, omdat het vaak een probleempje is wat zich voor de tunnel opdoet, namelijk bij de terminal van de Norfolk-line. Dit keer niet dus. Als ik richting de snelweg rijd, zie ik dat er ook daar geen beweging in zit. Shit. Omdraaien. Dan toch maar via Vlaardingen-Oost. Al snel sta ik ook daar vast. En als ik vast zeg, dan bedoel ik ook vast. Geen beweging in te krijgen. Nou had An thee op en van thee moet An op sommige dagen nogal snel toiletteren. Natuurlijk was dit zo’n “sommige dag”. Wat nu? Tergend langzaam bereik in een zijstraat en ik gooi het over een andere boeg: ik besluit helemaal terug te rijden en m’n normale route vanaf huis te nemen. En als ik toch langs huis rijd… okee: sanitaire stop. Dat lucht op en is een wijs besluit, zal later blijken. Twee minuten later start ik m’n auto weer. Zo, gaan!!!
Niet dus. Het staat op hemelsbreed honderd meter van m’n voordeur al muurvast. Even overweeg ik om richting Maasluis te gaan, om daar de pont naar Rozenburg te nemen, maar ja… voor hetzelfde geld sta je ook daar een uur of twee te wachten. Doe maar niet. Ineens is er beweging. Over de brug heen sla ik rechtsaf, om via een enorme sluipweg een stuk file te omzeilen. Dat lukt aardig, totdat ik bij de rotonde kom. Vast. Er gaan diverse belletjes naar de zaak, naar m’n baas (die al opneemt met: ”jij staat in de file”). Ze vraagt of ik weet wat er gaande is. Ik had iets gehoord van een aanrijding op de A20, met files van inmiddels 18 kilometer de ene kant op en 10 kilometer de andere kant op. Ze informeert of de meiden de winkel in kunnen, maar da’s geen probleem. Bij een andere collega wel: die staat vast en heeft de voordeursleutel. Da’s minder… Ze wenst me veel succes. Nou, thanks. “Ach”, zeg ik. “Ik heb tenminste wel eten en drinken bij me…” Zo’n rotonde voor me en een winkel met Koi-karpers links van me gaan na een half uur ook wel vervelen, maar er zit niets anders op dan geduldig te wachten. Ik stap uit, pak een pakje Sultana’s uit m’n achterbak, zie een blikje drinken, maar ja… doe maar niet, voor de zekerheid. Dus knaag ik m’n verveling maar een beetje weg. Ineens valt m’n oog op m’n achterbank: YES!!! Een pak folders die ik gisteren uit m’n brievenbus had gehaald en om één of andere reden in m’n auto had gegooid. Leesvoer!!! Ben nog nooit zo blij geweest met een Bas van der Heijden- en een Etosfolder, om er maar even twee te noemen. Na in totaal drie kwartier op exact delfde plek te hebben gestaan, gaat het heel erg langzaam een beetje rollen. Jippie! Weer vijf meter verder. Ander uitzicht… Eenmaal op de snelweg is alle leed geleden.
Al met al ben ik tweeënhalf uur onderweg geweest, waarvan ik dus het grootste gedeelte in de bebouwde kom heb gestaan. Even voor de goede orde: als echt alles meezit, ben ik er in een kwartier…
Om half elf stapte ik binnen. Hoog tijd voor de volgende sanitaire stop, jeetjemina… Als een collega zegt: “ga eerst even lekker zitten, neem een bakkie thee”, gil ik het uit: “nee!!! Niet zitten, ik wil lopen, benen strekken!!!”
Wat een ellende. Nee, dinsdag had “hij” daarboven echt een hekel aan me. Gelukkig voor hem geloof ik niet in ‘m…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: