Decemberstrrrrrrresssss!!!!! (2006)

5 mrt

Geplaatst op 15 december 2006

Tjongejongejonge. Ik zal blij zijn als het weer gewoon januari is. Echt waar. Die decembermaand… vreselijk. Nou ja, wat het met mensen doet dan. Om te beginnen heb ik zelf echt geen ene reet met kerst. Nee. Vroegah, toen ik jong was, werd er bij ons thuis Sinterklaas gevierd. Dat die arme man tegenwoordig steeds meer door de kerst verdrongen wordt, vind ik heel jammer. Het is een uniek feest hier in Nederland en bij onze zuiderburen en laten we dat dan ook zo houden. Nee, steeds eerder komt die andere baard ons vervelen. Ga toch weg, man! Wacht op je beurt, gek! Idioot. Ik heb dus eerlijk gezegd niet zoveel met kerst. Kijk, ik vind het heel fijn dat ik twee dagen vrij ben en ik vind een kerstboom heel erg lekker ruiken; de geur doet me aan Terschelling denken, maar daar houdt het dan ook wel mee op. (Even voor de goede orde: ik heb geen boom; ik heb een kat. Mijn kat en een boom met leuke glimmende ballen en slingertjes is denk ik niet zo’n geslaagde combi. We hebben het nooit uitgeprobeerd met dit exemplaar (de kat dus), maar ik neem liever geen onnodige risico’s.) Maar goed, die k..kerst. Ik zie niet in waarom je twee dagen per jaar extra lief voor elkaar moet zijn en waarom je je in die twee dagen helemaal vol moet vreten. Eten moet je elke dag en lief zijn voor je medemens mag echt wel het hele jaar door, hoor. En waarom wordt bijna elk huis omgetoverd tot de grootste hoerentent van het land met al die lichtslangen/lichtgevende kerstfiguren/rood tape op de ramen en nepsneeuw? Leg het me uit. Ik begrijp het niet. Nuchter volkje toch, wij? Niet in december. Decembrrrrr. En dan hebben we nog de decemberstress. Niemand heeft het… Maar hoe dichter de feestdagen naderen, hoe erger het wordt. Ik zie het dagelijks om me heen in de winkel. Een beknopte schets van de gemiddelde klant in december: Kop op onweer, verwilderde blik in de ogen, reageert niet op een begroeting van mijn kant bij het betreden van de winkel, heeft geen manieren van thuis meegekregen en vindt dus dat het de normaalste zaak van de wereld is om meteen geholpen te worden, ongeacht of je toevallig met een andere klant bezig bent of niet. “Goedemiddag!” “Goedemiddag. Ik wilde graag die TV uit de folder.” (Ja, ze bestaan nog wel, mensen die “normaal”doen, al zijn ze in december in de minderheid.) “Nou, ik heb er nog één staan; ik loop even met u mee, want hij staat onderop, dan graaf ik ‘m even voor u uit.” De klant loopt voor me uit richting de TV. Dan komt er een klant binnen die dwars door me heen probeert te lopen en daarbij nog even op m’n tenen gaat staan. Bijna wil ik vragen of ik daar sorry hoor, maar ik houd me in en loop verder richting de TV. Dan schreeuwt er iets achter me: “STEKKERDOZEN!!!” Grrrrrr… “Goedemiddag, u zoekt stekkerdozen? Sorry, die zijn op het moment helaas uitverkocht; hopelijk krijg ik ze morgen weer, ze zijn in elk geval weer besteld.”, zeg ik iets te gemaakt. De klant die bij de TV staat hoort het met een glimlach aan. “EN KERSTBOOMHAAKIES???” Double grrrrrr… “Die hangen bij de ingang naast de rode standaard met de kerstkaarten, dus daar bent u net langsgelopen”, zeg ik weer opgewekt, terwijl ik erachteraan denk: net voordat je op m’n tenen ging staan, trut! MIJN tenen. De TV-klant hoort en ziet het met stijgende verbazing allemaal aan. “Jeetje”, zegt ze vertwijfeld. “Is dat normaal?” “In december wel. Maar mij krijg je niet zo gauw gek. Hoe erger de bui, hoe meliger wij worden.” Ze zeikt haast in d’r broek van de lach. Maar het kan nog gekker: vandaag is mijn collega bezig met een klant die iets uit de vitrinekast wil hebben. Terwijl ze die klant aan het helpen is, pakt een andere klant zonder iets te vragen of zonder even op z’n beurt te wachten, een artikel uit de geopende vitrine. Wanneer mijn collega zegt dat dat de bedoeling niet is, ontsteekt de man in blinde woede en begint te schelden. Daarop zegt de klant waarmee ze bezig was of ze er even bij moet blijven, als getuige. “Nou, zo’n vaart zal het niet lopen”, zegt ze. Nou, zo’n vaart liep het wel. Meneer wilde de chef spreken en dus kreeg ik de (verdraaide) versie. Mijn collega had ‘m afgebekt, volgens zijn vrouw had ze de verkeerde daarbij aangekeken, hij was er niet van gediend en hij kan er niets aan doen dat zij met d’r verkeerde been uit bed was gestapt. (Nou geloof me, dat wil ie echt niet meemaken). Als ik ‘m er op wijs dat ie toch echt niet zelf de spullen ongevraagd uit de vitrine mag halen en dat zij dat best mag zeggen, werpt ie tegen dat ie dat niet kan weten. “Nou meneer, u kunt er gevoeglijk vanuit gaan dat artikelen die achter een glazen deur staan met een slot daarop er niet voor niets staan.” Hij wil een klacht indienen. “Bij deze”, zeg ik. Nee, hij wil het op schrift. Oh? Ik geef hem het nummer van het hoofdkantoor en onze namen. “En dit was de laatste keer dat ik bij deze winkelketen ben geweest!”, schreeuwt ie bij het verlaten van de winkel. “Prima meneer. Prettige dag nog verder!” Zo. En nu eerst zelf het hoofdkantoor bellen. “Dag, u krijgt zo een klacht over ons.” “O ja?”, klinkt het geamuseerd aan de andere kant van de lijn. “Vertel.” Dus ik doe mijn kant van het verhaal. “Zo. Nou hij heeft er inderdaad met z’n takkenbos vanaf te blijven, toch?”, hoor ik. “Dat vonden wij dus ook. En o ja, dit was de laatste keer dat ie in ons bedrijf was.” “Mooi, zulke klanten kunnen we missen. Nou, is goed, laat ‘m maar bellen, ik kan ‘m hebben.” “Okee, nou, veel plezier!” Kijk, met gegronde klachten wordt echt wel iets gedaan, maar zo lang ze op het hoofdkantoor niet vaker klachten over ons filiaal krijgen, maar zelfs complimenten, dan weten ze heus wel hoe de vork in de steel zit. En ja hoor, nog geen tien minuten later hangt een andere collega van het hoofdkantoor aan de lijn, die de verkoopster in kwestie even wil spreken. Meneer had gebeld, vloekend en tierend. Ik vraag me serieus af of dat soort mensen (het was geen bekende klant van ons) echt niets beters te doen hebben dan de boel in winkels te provoceren. Get a life. En een prozacje. En ga in een hele diepe winterslaap totdat de blaadjes weer aan de bomen komen. Het leven is te kort hoor, mensen. En december te lang…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: