Betty and the Bunnyman

23 mrt

Jemig mensen… er moet me toch iets van het hart hoor. Die Hjeert hè? Mijn soort man is het niet, zekerrrrr niet, maar ik moet eerlijk zeggen dat hij wel heel erg goed bezig is. Met elke vrouw even een momentje apart, allemaal even polsen hoe de mevroj in kwestie over een leven met Hjeert denkt en of er kriebels, danwel hoteldebotelgevoelens in het spel zijn. En eerlijk is eerlijk: hij geeft elke vrouw evenveel aandacht en laat echt niet merken dat hij de één of de ander leuker vindt. Tot zover de pluspunten van Hjeert.
Minpunt is dat de man na vier weken op tv nog steeds niet te verstaan is en dat is echt een probleem als je meeschrijft hoor. Wie ik dan helaas weer wel kan verstaan, is Miss Cameltoe. Ze hangt op de bank en leest een boek. “Over hoe je je hart kunt openen.” Fijn joh. Ze vertelt een jaloers type te zijn en informeert of Hjeert dat ook is. Nou nee dus. Dan moet Cameltoe het toch even weten: “ENNE… STEL, WIJ GAAN ERGENS HEEN EN DAAR IS IEMAND DIE MET MIJ BEGINT TE FLIRTEN… WAT ALS IK TERUGFLIRT???” Daarbij schudt ze met alles dat ze heeft. Hjeert merkt droogjes op: “als je dat zo doet, dan is ie zo weg!” Go, Hjeert!!!
Tegen bedtijd heeft Miss Cameltoe toch weer het hoogste, of nou ja… het hardste woord. “AHHH… IK HEB TOCH GEWOON ECHT GEWOON GEEN PYJAMA BIJ ME!” (Lees: Hjee-eert! Ik moet in m’n nakie slapen. Joe-hoe!!! Hjee-eert!!!). Ze is ook nog eens haar tandenborstel vergeten. Oh nee, toch niet. Of wel? Oh, nee… Zucht.
Als Hjeert later de dames de oude stal “vandemalkkoeje” laat zien, loopt Miss Cameltoe al te bedenken hoe ze die ruimte kan gaan indelen. En bij het vergelijkend warenonderzoek van Hjeert is zij degene die opmerkt: “OOOOH, JE BEDOELT OF IK JA ZEG? ALS WE GAAN TROUWEN, HAHAHA!!!” Ik word zo moe van dat mens. En ik denk dat Hjeert het langzamerhand ook zat begint te worre…

 
Waar ik ook zo moe van word, is Annemiek. Die lijkt er nog steeds geen zin in te hebben. In één van de eerste shots zien we het viertal aan tafel zitten. In redelijk doodse stilte. Er wordt gekaart. Lekker hè, Annemiek? Dan hoef je tenminste geen gesprek aan te gaan.
Anyway, de heren mogen nog wel een biertje (zo, da’s fijn!), maar Annemiek wil gaan slapen. Dat snap ik ook wel, als je ziet dat ze de volgende dag alweer om 6 uur in de melkput staat. Terwijl Annemiek daar langzaam wakker staat te worden, komt Erik aangewandeld. Hij pakt een doekje en begint mee te werken. Die hoef je niets uit te leggen en dat is natuurlijk altijd meegenomen. Steven komt later op de proppen met een bak koffie voor iedereen, maar hij is te laat, want ze zijn al klaar in de melkput. De rest van de tijd zien we Erik en Annemiek steeds meer naar elkaar trekken. Vooral bij het scheren van de koeienstaarten (waar we zowaar getuige zijn van een heus bedrijfsongeval: een koe geeft een trap tegen het scheerapparaat en dat komt weer tegen Annemiek heur hoofd aan waardoor ze een joekel van een bult krijgt en toen en toen en toen… ik draaf door.) Jelte ziet dat ook (niet de bult, maar dat naar Erik toe trekken) en is daar minder enthousiast over en Stille Willy Steven? Ja… geen idee. Die kan niet praten ofzo. Maar goed, we zien natuurlijk al van mijlenver aankomen dat hij er volgende week als eerste uit gaat vliegen.

 
Van de koeienbarbier gaan we naar de schapenmanicure, want bij Jan op de zorgboerderij moeten de nageltjes van de schapen gedaan worden. Dat doet hij met Vera en daar wordt Vera even aan de tand gevoeld. Ze zegt Jan erg leuk te vinden en zelfs dat ze van ‘m zou kunnen houden, maar dat ze echt wel een probleem heeft met zijn drugsgebruik. Hij is blijkbaar geschrokken van de reacties van de dames toen hij het pilletje/snuifjeverhaal vertelde, want hij zegt nu dat het niet zo’n grote rol speelt in zijn leven. Daar zei ie vorige week nog iets heel anders. Maar goed, het stelt Vera weer gerust, want dit zat haar als enige dwars. Froukje heeft al gezegd zich er overheen te kunnen zetten. Ik heb echt geen idee wie Jan er volgende week uit gaat flikkeren, maar Vera is het niet in elk geval. Die twee vinden elkaar te leuk…

 

Bastiaan stelt de vraag van deze week (en elk jaar overigens): “Hoe zie je dat nou voor je, hier wonen?” Nouuuuuu… meneer wil graag dat z’n nieuwe vlam bij hem komt wonen EN dat ze in het bedrijf gaat meewerken. Maar ja… een slimme meid is op haar toekomst voorbereid, independent women, blablabla, je kent dat wel: dat willen ze niet. Eigen baan opgeven? Sodemieter een eind op, boer dat je er bent! “En mijn inkomen dan?” Daar had Bastiaan nog niet over nagedacht.
Madeleen denkt wel na: ze vindt Bas nog steeds te oppervlakkig geïntresseerd. Hij toont geen interesse in haar en dat is raar, want ze vindt zichzelf een leuke vrouw qua uiterlijk en sterker nog: ze is ook een leuke vrouw. Zegt ze zelf dan. En wat je zegt, ben je zelf. Waarheid als een “malkkoej”.
Milou hoort Bas uit over een relatie op lange afstand, want zij woont in Duitsland en wil daar eigenlijk niet weg (waarom de neuk schrijf je da-han???). Bas ziet zo’n relatie niet zitten, dus ja. Einde verhaal. Alhoewel… de volgende ochtend, na de verplichte hardloopsessie op het strand (dat vinden je kuiten niet leuk, hardlopen op het strand) zeggen ze in de stromende regen elkaar toch wel heel erg leuk te vinden. Madeleen kan volgende week gaan wieberen en uiteindelijk blijft hij gewoon met z’n “buurmeisje” over. Wedden?

 
En dan Mandarijnman. De leuke oom die iedereen wel eens op een verjaardag voorbij heeft zien schuiven. Hij komt binnen met drie bezems en de mededeling dat hij voor iedereen een nieuw vervoersmiddel bij zich heeft. Hilariteit alom. Tegen bedtijd wordt het nog erger: hij komt iedereen in z’n pyjama een nachtzoen (stuk of drie hè) geven. Dat was niet het ergste. Nee, dat was “De Pyjama”.
Want “De Pyjama” was een bunny-outfit. De mannelijke versie dan: een pluche konijnenpak dus. In een vrouwelijke kleur: roze. Oh. My. God. Het is bij de konijnen af…
Voor Betty wordt het allemaal teveel. Terwijl Jacqueline alleen maar bezig is met geld verdienen en haar telefoon aan haar oor lijkt te zijn vastgeniet, voltrekt zich een drama: Betty blijft wederom op de achtergrond. Als ze Mandarijnman even apart neemt, komt het hoge woord eruit: Mandarijnman is lief, goed, puur, nou ja… vul zelf al die superlatieven maar weer in, MAAAARRRR: ze durft er niet voor te gaan. Ik vind het een mooie smoes om te ontsnappen aan een kerel in een roze konijnenpak. Ik had het zelf niet beter kunnen verzinnen.

 

Tot volgende week!

Miss Cameltoe…

17 mrt

 

Jajajajajajajajajajajajaja, Corona. Dus.
Dan het overige nieuws: de logeerweek is begonnen!!! Want Boer Zoekt Vrouw gaat gewoon door. Okee… dit stukje is iets later, maar dat komt omdat ik vooral heel erg druk bezig was met niet-hamsteren van pleepapier bijvoorbeeld. Nee, ik had wel iets beters te doen.

Maar goed, we gaan dus logeren. Mandarijnman kan haast niet wachten tot zijn ladies arriveren. Hij is zo ondersteboven van het feit dat er drie vrouwen op de boerderie komen, dat hij heuelmaol zelluf een welkomstbord heeft gemaakt. Met een hartje. En hij de hangt de vlag uit, met een hartjesballonnetje eraan. En  hij heeft een taart gebakken. Met hartjes. Je verzint het niet hè? En oh ja: hij maakt het leven een feestje, omdat hij zelf de slingers op ging hangen. Zoiets.
Meneer is bloedjenerveus en dat laat ie merken ook. Met domme vragen en foute opmerkingen bijvoorbeeld. Zo zegt ie in z’n grote woonkeuken tegen Yvon dat ie hier wel graag achter een vrouw aan wil zitten om tikkertje te doen. (Wenkbrauw omhoog.)
Betty komt als eerste aan en als Jacqueline er is, merkt Mandarijnman op dat hij een grote tafel wilde waar een vrouw languit op kan liggen. (Tweede wenkbrauw omhoog.) Als laatste komt Karine op de boerderie aan. Ze heeft zoveel zooi bij zich, dat hij verzucht dat ie vrijgezel wil blijven. (Beide wenkbrauwen naar het plafond.) Bovendien maakt hij de opmerking dat zijn attentheid maar éénmalig is. (Bek valt open.) DAMES!!! MARNIX-ALERT!!! MARNIX-ALERT!!! De seizoenshork van vorig jaar zei dat namelijk ook. Alarmfase 1 dus.
Betty heeft het door en houdt meteen al afstand, want tijdens de rondleiding (niveau: “dit is de gang, daardoor ben je net binnen gekomen…”) blijft ze telkens op de achtergrond staan en in plaats van met de rest mee te kwekken, lult ze tegen een paard. En ze dekt zich al in terwijl ze in de camera kijkt. Neeeeeee… die gaat als eerste weg. Uit eigen beweging. Wedden?
En ondanks de Marnix-uitspraak, wordt Mandarijnman toch niet de seizoenshork dit jaar. Eerder de nieuwe geile Geert(-Jan).

Nee, de eer van seizoenshork dit jaar gaat naar een dame. Wat. Een. Apart. Geval. Is. Dat. Annemiek, je weet wel: die ene die dit jaar 584.000 brieven kreeg. Yvon vraagt of ze naar de logeerweek uitkijkt. “Ja, wel gezellig. We gaan het zien…”. Ze heeft alleen niet zoveel aan haar mannen gedacht, omdat ze nog bij niemand “het” gevoel had.
Stille Willy Steven komt als eerste binnen. Het arme schaap moet alleen op zoek naar de woonkamer, waar Annemiek languit op de bank ligt en eigenlijk helemaal geen zin heeft om even moeite te doen om iemand op een normale manier te ontvangen. Hij heeft nog een aardigheidje meegenomen en madam kan alleen maar uitbrengen dat ze had gezegd geen cadeautjes te willen krijgen. Huh??? Wie wil er nou geen cadeautjes krijgen? Gelukkig is het een dekentje en kan ze weer terug op de bank.
Maar nee, we gaan aan de keukentafel zitten om vervolgens niks meer tegen elkaar te zeggen.
Als Erik en Jelte erbij komen, moet er gewerkt worden. Als de mannen achter haar aan lopen terwijl ze het bedrijf laat zien, laat ze weten dat ze geen moeder eend wil zijn. Want het is niet chill om mensen achter je aan te hebben lopen. Gelukkig runt ze het bedrijf met haar vader die wèl kan praten. Maakt het een stuk minder awkward aan die keukentafel. Hier wil vast ook iemand gillend wegrennen. Steven heeft de beste kaarten om dit te doen, maar waarschijnlijk heeft hij de ballen niet. Als hij ze al heeft…

Jan is ook lekker bezig trouwens. Drie leuke meiden op de zorgboerderij: Froukje, Nienke en Vera. Als er lammetjes moeten worden gevangen, is Froukje in haar element. Ze heeft veehouderij gestudeerd, dus vandaar. Nienke voelt zich als een vis in het water op de zorgboerderij, want zelf werkt ze als vrijwilligster ook op een zorgboerderij. Maar die Vera he… Die moet nog effe wennen op het platteland. Althans, dat zegt ze zelf. De bank roept in koor: “DAT WORDT ‘M DUS NIET!” Want dat wordt ‘m dus niet. Maar ook Froukje gaat afvallen, want Jan vraagt of ze wel eens rare dingen hebben gedaan. De één komt niet verder dan dat ze twee rare katten heeft en de ander durft toe te geven dat ze graag naar Disneyfilms kijkt (ieuw!) en graag mag breien. Daarna steekt Jan zelf van wal. Hij vertelt dat ie op een feestje wel eens iets via de neusgaten of in pilvorm naar binnen werkt. Dat vindt Froukje nogal heftig. Haar zus is psychiatrisch patiënt en heeft een drugsverleden en Vera vindt het ook wel een dingetje. En je zag nadat Jan dat bommetje dropte, dat er iets aan tafel gebeurde bij die twee meiden. Nienke daarentegen vindt het geen probleem: ze doet het zelf ook wel eens. Wanneer Jan de opmerking maakt: “Zie je het niet zitten, dan houdt het op.”, sluit hij volgens mij meteen Froukje en Vera uit. Hij is blijkbaar niet bereid om voor de liefde zijn pilletje of snuiffie te laten voor wat het is. Jammer joh!

Bastiaan pakt het anders aan. Hij heeft voor de ladies roze overalls aangeschaft en dat kan op meer sympathie rekenen. Milou en Madeleen komen als eerste aan en staan voor een dicht hek. Nou ja, een kapot hek dat niet open wil. Elise (het buurmeisje) komt op de fiets. Was maar een half uurtje op de pedalen, dus dat was mooi te doen.
Milou maakt zich zorgen over het feit dat ze als enige geen Zeeuw is. Ze is bang dat er daardoor met de andere meiden een betere verstandhouding is. En Bas? Die zegt natuurlijk dat dat niet het geval is. Zo leuk hè, als dat schuine, quasi-jaloerse naar elkaar kijken al in de eerste logeeraflevering begint…
Op de eerste avond laat Bas de dames al alleen achter: gaan jullie maar lekker snijden! Hij belooft wel te koken als hij terugkomt van de ondernemersbijeenkomst. Da’s dan wel weer een lekker goedmakertje.
Terwijl Bas kookt, zitten de meiden aan tafel te keuvelen over hun voorbije relaties. Iedereen vertelt wat en dan vragen ze aan de kok hoe dat bij hem zit. Dus Bas geeft antwoord en vertelt ook meteen wat voor hem belangrijk is in een relatie, omdat hij nu eenmaal een bepaalde levensstijl heeft op het platteland. En net terwijl ik zit te denken dat het daar allemaal best gezellig is, begint Madeleen te zeiken. Dat hij teveel (en ik citeer:) “met z’n eige” bezig is. En dat ze het “sparren” mist. Ehhh… hallo??? Hij heeft wel een bedrijf te runnen, muts! En dat hij zegt dat dat zijn prioriteit is wil dat niet zeggen dat ie teveel met zichzelf bezig is, troel. Ik word zo moe van dat soort wijven hè?

Waar ik ook moe, of nee: compleet zout van word, is dat mokkel bij Hjeert. Hjeert heeft drie vrouwen over de vloer, waarvan twee voor de sier. Angela komt als eerste aan en Hjeert verwelkomt haar met de woorden: “Haddetkunnevende?” (Brabo’s lullen altijd zonder spatie hè?). Eh… nou, nee. Waar woon je eigenlijk? Vera arriveert als tweede. Je weet wel: die ene met die superstrakke broek (check die cameltoe!!!) die al twee kinderen heeft en waarvan iedereen meteen denkt: waar hebben die bij jou überhaupt gezeten? En los daarvan: waar laat jij je eten? In je vingertoppen??? Die dus.
En dan is er nog Esther (of Aster, op z’n Hjeerts).
Veer, Miss Cameltoe dus, trekt meteen de aandacht en vooral die van Hjeert. Want madam kirt dat ze haar laarzen is vergeten. No problemo voor Hjeert, want hij heeft altijd reservelaarzen staan. Miss Cameltoe past natuurlijk een te kleine maat (ja mensen… dat doet ze dus niet alleen met haar broek en haar truitje), waarna Hjeert haar uit de laarzen moet redden. Bij de rondleiding duikt ze meteen languit op bed terwijl de rest gewoon blijft staan en ze zegt niet met anderen in de keuken te kunnen staan. Niet dat ik heb gezien dat ze ook maar één poot uitstak overigens.
Miss Cameltoe scoort dus hoog op mijn irritatiemetertje. Ik weet niet of dat al opgevallen was. Maar ook Angela trekt het drukke gedoe niet zo. “Ze mag wel een tandje minder…”, zegt ze subtiel. Een tandje? Zeg maar gerust een hele gebitsprothese.
Maakt Hjeert niet uit verder, want die is helemaal weg van Miss Cameltoe.
De eerste dag staat er niet veel op het programma: Hjeert zegt dat er schik gemaakt gaat worden. En hij gaat ook z’n best doen, want: “zemuttetochunbietjegesjarmeerdworre.” Dus dat. Miss Cameltoe vertelt ondertussen dat ze niet wil flirten, maar dat Hjeert het bij haar losmaakt. Uhuh…
Ineens laat Hjeert de ladies iets vanuit het raam zien. “Kiekdasmienoohwerlijkhoes!” (Het kan helpen het even hardop uit te spreken hoor. Het is een tip…). Hij wijst op een groot huis aan de andere kant van het veld. Het staat te koop. Als wordt gevraagd wie de eigenaar is, wijst hij naar zichzelf. Miss Cameltoe schraapt haar onderkin van de grond af en verzucht: “Je bent gewoon echt best een rijke man dan!!!”, om meteen daarna zichzelf een beetje te nuanceren: “Nou ja, qua huis dan. Niet in de liefde…” Nèt op tijd. Weet je, ik denk zomaar dat Miss Cameltoe na deze informatie vanaf nu haar flirtkunsten in de vijfde versnelling zet. Maar dat maakt Hjeert in haar los. Niet die huizenrijkdom hoor! Tuuuuuuurlijk…

Tot vogende week!

Dagdaten anno 2020

10 mrt

Daar gaan we weer. De dagdates. Een dagje op stap met je favoriete boer. En nog vier andere geïnteresseerden. En elk jaar denk ik weer: wat hebben ze nu weer verzonnen?

Annemiek gaat op survival. Nou ja, survival… een beetje moeilijk doen boven een sloot. En op een stormbaan voor grote kinderen. Eigenlijk was het gewoon één grote wet T-shirtwedstrijd. Steven voelt al oogcontact, zegt ie. Ik weet niet hoe je oogcontact voelt (ik denk namelijk dat je aan een voelbaar oogcontact vooral een blauw oog overhoudt), maar ik denk te begrijpen wat ie bedoelt.
Tegen het keuzemoment wordt het stiller. Annemiek vertelt en passant nog even dat ze er op de ochtend van de dagdate eigenlijk helemaal geen zin in had. Gedurende de dag werd het wel wat beter, maar het voelt voor haar allemaal een beetje dubbel. Oh lekker. We hebben weer een twijfelaar. Gebeurt dat normaal gesproken pas als er drie gegadigden komen logeren en het dan allemaal dus wel heel dichtbij komt, Annemiek gooit ‘m er tijdens de dagdate dus al in. JA! WAT WIL JE NOU, MENS??? DOE DAN GEWOON NIET MEE AAN ZO’N PROGRAMMA!!!
Maar goed, tijdens het keuzemoment was ze er toch weer helemaal bij. Erik krijgt als eerste het verlossende woord: hij mag naar de boerderij komen. Niet dat hij daar erg warm of koud van wordt, want hij reageert amper. Zullen de zenuwen wel zijn. Verder mogen Steven en Jelte ook hun tandenborstel gaan inpakken. Paul en Jaep mogen thuisblijven. Jaep? Ja, kijk mij hier niet op aan hè? Jaep heeft òf dyslectische ouders òf z’n vader trof een dyslectische ambtenaar van de burgerlijke stand bij de aangifte van z’n zoon…

Mandarijnman ging met z’n dames aan de High-Tea. Moeke… eh Mieke vertelt dat ze dichtklapt als ze verliefd is. Blijkbaar is ze smoor op Mandarijnman, want er kwam amper geluid uit. En dat terwijl hij juist zegt iemand nodig heeft die af en toe tegen ‘m zegt dat ie z’n bek dicht moet houden. Alhoewel… Mandarijnman zelf vond alle dames wel wat, want hij zou ze het liefst “met kop en kont willen vastpakken, in de auto gooien en meenemen naar huis.” Maar ja, da’s nou net niet de bedoeling hè?
In elk seizoen is er minstens één boer die DE vraag krijgt en dit jaar krijgt Mandarijnman ‘m: “Kun jij wel een weekend weg?” De vraagstellers weten het antwoord altijd al, maar toch hè? Elk. Jaar. Weer.
Wat zien we verder nog op deze dagdate? Oh ja… een stukje tuffen met de TukTuk en daarna een workshop taart decoreren, waarin Mandarijnman een soort drol op zijn taart legt. Het eindresultaat noemt hij een ruïnetaart, dus dan kun je ongeveer inschatten hoe zijn creatie eruit zag.
Het keuzemoment was moeilijk voor Mandarijnman, want hij weet niet wat hij moet doen. Uiteindelijk kiest hij voor Betty, Jacqueline en Karine. Moeke… eh Mieke was toch te stil blijkbaar.

Hjeert had hier een trucje voor: alle dames evenveel aandacht geven. Leuk of niet: gewoon doen. Anders voelt een vrouw dat en trekt ze zich terug. Daar zit natuurlijk wel wat in.
Hjeert ging trouwens met z’n vrouwen piñata’s tot moes meppen. Als dat lukte, vielen er een aantal briefjes met vragen uit zoals: bier of bruiswater? En: liever de slimste in een groep of de knapste? De slimste in een groep had toch wel de voorkeur. Hjeert verwoordde het weer mooi: “Vannunmojborkundenieetehè?” Dus dat. En dan de vraag of je zelf versiert of dat je versierd wil worden. Vera antwoordt meteen: “Honderd procent versierd worden!” Met een zo-dan-weet-je-dat-alvast-blik naar Hjeert. Hjeert is trouwens niet sportief, maar zoekt wel een sportieve vrouw en Vera (atletisch lijf waar een normaal mens bang van wordt) zegt met alles te flirten en die combi hè… Nee, Vera heeft voor Hjeert duidelijk de “wauuuuhfactoohhh”.
Het kwam voor ons op de bank dan ook niet als een verrassing dat Hjeert als eerste naam die van Vera noemde tijdens het keuzemoment. Verder mogen Asther (da’s Esther voor boven de rivieren) en Angela (da’s geen Engela boven de rivieren) zich ook gaan voorbereiden op een logeerpartij bij Hjeert. Zij liever dan ik.

Bastiaan valt op vrouwen met helmpjes op. Maar dat kan ook iets te maken hebben met de activiteit van vandaag. Hij heeft namelijk zes BMX-fietsen, vijf vrouwen en een crossfietsparcours in een oude fabriekshal tot zijn beschikking. De dames zien er gelukkig sportief uit. Als ik één van de dates was geweest, zou ik na vijf minuten al aan de beademing hebben gelegen. En dan was dat niet vanwege de boer, maar vanwege het vooruitzicht dit de hele dag te moeten doen in combinatie met een serieus gebrek aan conditie. Maar gelukkig was daar het tweede deel van de dagdate: versier je boer. Of bodypainten voor beginners. En gewoon onschuldig op de arm hoor; het blijft KRO-NCRV natuurlijk hè? Verder zien we nog dat Bastiaan vooral geen antwoord geeft op prangende vragen en dat hij gewoon in Zeeland blijft en niet bereid is om voor de liefde naar Friesland te willen verhuizen. Maar de Fryske skaapjes mogen wel naar Zeeland komen. Da’s toch aardig hè…
Tijdens het keuzemoment blijkt dat de skapenmigratie sowieso niet doorgaat: de Friezin mag in Fryslân blijven. Milou, Madeleen en Elise mogen wel afzakken naar Zeeland.

En dan Jan. Die gaat de boot in en ligt vervolgens voor Pampus. Lekker dan. Het klinkt erger dan het is: met De Verwisseling zeilt hij met de dames naar Pampus toe waar een speurtocht volgt. Ze schieten door middel van een trebuchet met nepkippen (don’t ask) en lopen door een gang met spinnewebben. Brrrrr. Ik ken leukere dagdates zoals eh… eh… eh… laat maar.
De speurtocht komt uiteindelijk uit in de moestuin, waar ze zelf de ingrediënten voor de soep bij elkaar moeten sprokkelen, schoonmaken en koken. Dat kan makkelijker hoor: de schipper had ook gewoon een paar zakken van Unox in de pan kunnen flikkeren, maar wie ben ik?
Jan vertelt ondertussen dat hij na z’n scheiding veel ging roken en drinken en dat ie tegenwoordig veel aan het sporten is, dus over z’n gezondheid hoeven we niet meer in te zitten. Over z’n liefdesleven binnenkort dus ook niet meer, want ook hij heeft een logeerselectie gemaakt: Froukje, Nienke en (alweer een) Vera.

De bank en ik zien overigens een paar liefdes van een afstandje aankomen: Jan gaat voor Nienke, Bas kiest Milou, Mandarijnman blijft met Betty over, Annemiek met Steven en Hjeert? Overduidelijk Vera. Oewitwel: diemedde “wauuuuhfactoohhh”. Danwiddedat.

Tot volgende week!

Daten met bloedspoed

1 mrt

“Jongens! Weet iemand waar Bert is?” “Bert???” “Ja, Bert! Van de montage!” “Ooooh, die! Met dat kuchje. Uit Tilburg, toch? Die heeft vorige week carnaval gevierd. En die was de week ervoor nog in Italië, hoezo?” “Nee, laat maar. Is er iemand anders die voorlopig de montage kan doen dan?” “Ehhh… joh, dan vraag je die stagiair toch?” “Die gozer met dat knotje? Of die met die hipsterbaard?” “Nee, die zijn alweer weg. Ik bedoel die nieuwe!” “Maar die heeft toch ADHD?” “Ja, en? Hij kan toch wel gewoon een beetje knippen zeker?”

Nou… bedankt, Bert! Ik zit nu met een verlamde hand van het pennen, vijf losse briefjes met op elk briefje de naam van één boer en heel veel tekst in steno. Eén probleem: ik ken helemaal geen steno. De speeddates duren al niet zo lang (al had boer Jan daar iets op gevonden: die zette z’n kookwekker gewoon ietsje langer dan vijf minuten, de boef…), maar om nou van elke date exact één zin uit te zenden… Mijn hemel. Bij Bastiaan maakte de doorgesnoven stagiair met ADHD het helemaal bont: er werden twee dames door elkaar geknipt. Soort snipperspeeddaten, zeg maar. Maar ja… als je mee zit te pennen en niet constant je ogen op het beeldscherm hebt (en 80% van de dames blond lang haar heeft en op dezelfde manier kirt), dan heb je kans dat je de één met de ander verwart. Dus was daar ineens het buurmeisje dat op loopafstand woont en uit L.A. kwam fietsen omdat ze daar een schrijfcursus deed. (IK. WIL. OOK. NAAR. L.A.!!!!!!!!! Wie voelt zich geroepen voor mij de crowdfundingsactie op te zetten?)
Nou goed, verwarrend dus. Of nou, goed verwarrend dus.

Annemiek had in elk geval last van het feit dat er een paar mannen tussen zaten die niet op hun foto leken. En tussen die mannen zaten in elk geval twee paajjdenjongetjes (weer eens iets anders dan de eeuwige paajjdenmeisjes), er zat een vogelspotter bij, een motorrijder die -volgens (tegenwoordig) verloofdelief z’n helm nog op had (lees: zo kaal als een knikkert) en ze kreeg slaapsokken en zelfgebouwde onderzetters met houtkrullen ofzo.

Jan de smokkelaar (want 6 minuten op de wekker en dus tijdens de pauze vier dates in plaats van vijf dates gehad) vindt onder andere een hoogblond ultrakortpittig kapsel, een moeder van drie kinderen, een lekker luchtje en een dame met vliegschaamte tegenover zich. En oh ja: Nienke. En Nien heeft een kinderwens. Die ze ook aansnijdt tijdens de speeddate. Van vijf minuten hè, mensen… Vijf (!) minuten. Kinderwens. Dat moet je even op je in laten werken. Vijf minuten en kinderwens. Dus. Als iemand in de eerste vijf minuten ooit tegen mij over een kinderwens zou zijn begonnen… ik was van die boot gesprongen, serieus!

Van Jan naar Geert-Jan (helemaal niet verwarrend verder). GJ kreeg een paard cadeau, een nepperd uiteraard. En een reddingsboei, voor het geval hij in de vrouwen zou verdrinken. En Moeke eh… Mieke gaf zichzelf een speeddate met GJ cadeau, omdat ze jarig was. Nou, dat was het sein voor GJ om haar ook echt iets te geven: “Zal ik een mandarijn voor je schillen?” Ach, wat lief!!! Maar ja, daarna zei hij het bij de volgende dames ook… Anyway, Mandarijnman werd nog één keer zelf getrakteerd op iets lekkers, want Tineke had een soort van éénpersoonsappeltaart gebakken. En die gingen ze samen lekker oppeuzelen. En elkaar hapjes voeren. Hoe romantisch… Ondertussen zitten wij op de bank te schreeuwen dat ze moeten gaan praten. Niet vreten. Ze hebben maar vijf minuten hè? Misschien heeft Mandarijnman nog een kinderwens die besproken moet worden. Wordt toch krap dan…

Bastiaan heeft er één die vanuit Curacao is komen vliegen en dus één die vanuit L.A. over was gekomen. Fuck die vliegschaamte! Gewoon de halve wereld overvliegen om vijf minuten met een wildvreemde te bomen. Yep. Verder komt er een geitenmeisje voorbij (DAT is nog eens origineel!) en vraagt hij aan een dame of zij affiniteit heeft met het boerenbedrijf. Antwoord: ze fietst er af en toe voorbij. Daar hou ik nou van. Gewoon een helder antwoord.

En dan, na Jan en Geert-Jan hebben we nog een Geert. Of nou ja, GGGGGeert… Hjeert dus. Die ene met de ondertiteling. Ik weet nog steeds niet welke taal hij spreekt. Hjeert valt op blond en niet te oud en dat is meteen duidelijk als de Hjeert-fanclub aan komt wandelen. Yvon vat het mooi samen als er drie van haar weglopen: “Kort jasje, lang (blond) haar…” Wij vullen aan: dikke ree… maar nee: Yvon zegt: “en een zwarte broek.” Ja, klopt ook.
Hjeert heeft een fantastische openingszin voor z’n eerste date: “Zo, jij bent ook alleen?” “Nou, nee. Ik heb thuis man en kinderen zitten, hoezo?” Zucht. Een andere dame wil weten of hij nog wel meer lust dan alleen aardappels en Vera vreest dat zij de klik niet zal hebben, omdat iedereen ‘m echt zoooooooo leuuuuuuk vindt. Ze is niet op zoek naar de prins op het witte paard, maar hij heeft wel prinspotentie. En zij heeft volgens Hjeert de (komt ie weer!!!) “wauuuuhfactoohhh”.

Nou goed, de speeddates zijn voorbij en we zien al een voorproefje voor volgende week: piñata meppen, tuktukrijden, bodypainten, buikschuiven, elkaar doodknuppelen op een balk… Nu al zin in.

Voorspelling: Hjeert is de mol. Die gaat dames gillend de boerderij af jagen, schatten mijn prins op de zwarte Bob en ik zo in. We gaan het zien.

Tot volgende week!

 

 

Loveletters!!!

24 feb

Zondagavond, even voor half negen, pickup-truck, hond, Yvon… check! Hierbij verklaar ik het Boer Zoekt Vrouw-seizoen voor geopend. Traditioneel begint het avontuur met het bezorgen van de brieven bij de tien boeren die zich vorig jaar aan de kijkers hebben voorgesteld. Nou, let’s go!

Yvon start in Brabant, bij boer Hjeert ofzoiets. Hij stelt zich tenminste zo voor: “Hjeert!” Hjeert roept enthousiast “hoejjemojjege” wanneer Yvon bij hem binnen komt wandelen. Ik lees ondertussen dat het hier om de 51-jarige boer Geert gaat. Met een G, niet met HJ, al zegt ie zelf van wel. Terwijl ik driftig mijn notities probeer te maken, hoop ik dat Hjeert niet teveel brieven krijgt. Ik voorzie namelijk enorme problemen, omdat ik de goede man onmogelijk kan verstaan. Ik zal dus de ondertiteling moeten gaan lezen als Hjeert aan het woord is. En aangezien mijn hand-oor coördinatie niet zo fantastisch is, schrijft dat weer zo lastig…
Ik krijg goede hoop als Yvon vertelt dat er 79 dames hebben geschreven. Pfffff… gelukk… “Dat betekent dat je er tien moet gaan uitkiezen, Geert!” WAAAAT??? Maar… maar… hoe weinig moeten de slechtst scorende boeren dan niet gekregen hebben??? Hjeert zoekt ondertussen rustig verder naar tien vrouwen met de “wauuuuhfactoohhh”…

Bij de buren in Zeeland woont werktuigbouwkundig ingenieu… ehh… akkerbouwer Bastiaan van 36. De oogst is magertjes, vind ik: 167 brieven/bouwwerken/documentaires in totaal. Maar goed, later zal blijken dat Bastiaan de populairste mannelijke boer zal zijn qua aantal ontvangen brieven. Die gaan we dus ook terugzien en aangezien ik Bastiaan gewoon echt veul te lang vind, stel ik voor dat we het in het vervolg gewoon over “Da Hunk” gaan hebben.

In Noord-Holland woont Johan. Johan. Van 53. 53. Hij is melkveehouderhouder, krijgt 14 brieven en zegt alles twee keer. “Veertien brieven, Johan!”, zegt Yvon. “Da’s mooi, da’s mooi…” (Dus even logisch bekeken heeft Johan eigenlijk 28 brieven gekregen. Doordenkertje.) Anyway: te weinig om door te gaan, dus die zien we nooit meer… te-rug! Nou ja, in de volgende uitzendingen dan hè?

Iemand die we ook niet gaan volgen, is Friese Frans. F.F. heeft 37 brieven van evenzoveel mannen gekregen, maar ja… het zijn er niet genoeg. F.F. heeft trouwens geen deurbel, want er wordt aangeklopt op het moment dat hij zich met een vriend in de brieven wil gaan verdiepen. Dat kan in principe twee dingen betekenen: F.F. heeft last van klopgeesten of er staat bezoek voor de deur. Gelukkig blijkt het laatste het geval: één van de briefschrijvers staat voor de deur. Hij spreekt Frysk met F.F. en is nog steeds beter te verstaan dan Hjeert oet Brabant, maar dit terzijde. Afijn, lang verhaal kort: er wordt nog 36 keer aangeklopt et voila: instant dating-event in je eigen keuken.

En dan de brieventopperrrrrrr van het seizoen: die woont in Drenthe en is Boer Zoekt Man-boerin Annemiek. Een leuke jonge meid van 26 die met haar vader een melkvee- en akkerbouwbedrijf runt. In de voorsteluitzending vertelde ze dat ze zwaar dyslectisch is. Op een schaal van 0 tot 10 gaf zij zichzelf een 11,5. Dus daten via een site wordt moeilijk. En brieven lezen dus ook. Helemaal als het er 633 blijken te zijn. Maar er zijn hulptroepen aanwezig en de heren hebben ook meegedacht: brieven met grote letters, filmpjes, liedjes, noem maar op. En uiteindelijk lukt het ook Annemiek om er 10 geschikte mannen uit te pikken.

John, een 39-jarige melkveehouder uit Friesland, had zich er boven zijn magnetronmaaltijd al bij neergelegd altijd alleen te zullen blijven. Nou jongen… ik snap dat wel, als ik zo je inrichting zie. Ongezellig 2.0, zal ik maar zeggen. Toch zijn er nog 24 dames die het aandurven. Terwijl Yvon het gasfornhuis onder het stof vandaan trekt om een verse pan soep te maken, duikt John in de brieven. Ik schat zo in dat ze allebei tegelijk klaar zullen zijn…

In Noord-Holland staat een zorgboerderij die wordt gerund door Jan van 35. Hij doet dat niet alleen: hij runt het bedrijf samen met zijn ouders. Na 12 jaar is Jan door zijn vrouw verlaten en hij is wel weer toe aan iets nieuws. Hij hoopt op een paar leuke brieven, maar tegelijkertijd hoopt hij ook dat hij niet genoeg brieven heeft om door te gaan met de logeerpartij. Hij kan het zich trouwens ook niet voorstellen dat er sowieso genoeg dames hebben gereageerd. Jammer joh: 63 brieven. Dus ook Jan wordt het hele traject ingesleurd, of hij nou wil of niet.

In Gelderland woont en werkt melkveehouder Ronald. Hij gokt op 25 tot 30 brieven en hij heeft er kijk op: het zijn er 28. Hij noemt zichzelf niet moeders mooiste en dat zoekt hij ook niet in een ander, want: “het hoeft geen Doutzen Kroes te zijn”. Hij denkt vooral praktisch als hij brieven leest van een trekkermonteur, van een dierenartsassistente en van iemand die werkt op de agrarische afdeling van een accountantskantoor. Altijd handig. Uiteindelijk gaat ie even beeldbellen met Evelien, met wie hij wil gaan schaatsen. Alleen dat ophangen na zo’n beeldgesprek hè… hoe doe je dat eigenlijk precies???

Geert Jan (gewoon met een G, want verstaanbaar) is paardenopfokker-slash-patatbakker, 61 lentes jong en woont (ook al) in Noord-Holland. Hij is een beer van een vent, maar met een heul klein hartje. Hij is zeer tevreden met de 56 brieven die hij van Yvon krijgt en blij verrast als hij hoort dat hij daarmee bij de te volgen boeren zit. Hij heeft er zin in en kan z’n tranen met moeite bedwingen. Dat wordt wat, als ie er één naar huis moet sturen…

Ach gut… en dan Willem. Willem is 27 en leeft nog aan het begin van de vorige eeuw. Hij woont in een oude boerderij, met zijn oud ogende moeder, heeft een oude weidemelkkar, is nog nooit op vakantie geweest en drinkt altijd aanmaaklimonade. Oh ja: z’n favoriete plek ter wereld is……….. thuis. (Die laatste feiten zijn na te lezen op de BZV-site hoor.)
Als Yvon ineens in de stal voor z’n neus staat, roept ie: “Zo! Jij bent plotseling aangekomen!!!” Ik had meteen uitgehaald en daarna op de weegschaal gaan staan om het één en ander te controleren, maar Yvon bleef rustig en vertelt dat ze brieven komt brengen. Zes stuks in totaal. Ze heeft voor het gemak meteen maar alle briefschrijfsters meegenomen en gedumpt in de lokale kroeg, waar Willempje uiteindelijk tussen de dames staat met zo’n kop van: nou, ik neem ze allemaal maar. Maar eerlijk is eerlijk: zowel Willem als zijn zes dames missen gewoon een beetje de “wauuuuhfactoohhh”…

Ach ja, zo zie je maar: op elk potje… precies.

Tot volgende week!

We gaan weer boeren (voorstellen)!!!

2 sep

Stel: je bent vrijgezel en je had de afgelopen jaren eigenlijk niet het lef om op een boer uit Boer Zoekt Vrouw te reageren, maar je had je voorgenomen om het dit jaar helemaal anders aan te pakken.
Dan was daar dit jaar wel het grote dilemma: kijk ik de voorstelaflevering van Boer Zoekt Vrouw of kijk ik naar de eerste aflevering van Expeditie Robinson? En ik geef toe: die keuze is eigenlijk niet te doen. Stel dat je dan toch had gekozen om Expeditie Robinson te gaan kijken, om BZV (ja, een afko. Ik typ steeds “zoket” in plaats van “zoekt”) later terug te kijken, dan zou je misschien later gaan kijken in de hoop je droomboer te vinden.
Gelukkig heb ik voor jou de keuze gemaakt om BZV live te kijken en Expeditie Robinson terug te kijken, zodat jij hier kunt lezen of je het wel of niet terug moet kijken. Als vrijgezel-die-het-dit-jaar-helemaal-anders-aan-gaat-pakken.

Nou… vrijgezel-die-het-dit-jaar-helemaal-anders-aan-gaat-pakken, mocht je jezelf in de toekomst met je droomboer op een boerderij in Limburg, Overijssel, Groningen, Zuid-Holland of Flevoland zien: sla dan gerust een jaartje over. De boeren zitten dit jaar vooral in Noord-Holland (3), Friesland (2) en de overige provincies. Dus.

Wat loopt er dan allemaal in Noord-Holland rond, hoor ik u denken?
Melkveehouder Johan bijvoorbeeld. De onelinerkoning. Nu al. “Het valt wel, maar niet mee.” Of als Yvon vraagt waarom hij geen vrouw tegen komt: “De deur zit op slot” en “Het raam is dicht”, dat werk. Johan is 53 en woont voor het eerst alleen. Hij is vanuit Utrecht verhuisd (en ja, hij heeft nu dus het ouderlijk nest verlaten) en gaat eens lekker iets klaarmaken voor Yvon. De diepvries wordt opengetrokken en ineens heb ik een flashback naar Johèn (je schrijft gewoon Johan) in Denemarken een paar jaar geleden. Die leefde op een strikt dieet van diepvriesgehaktballen en patat. Deze Johan heeft frikandellen, kroketten en patat in huis en oh ja: ook nog soep. Uit blik. “Bijna zelf gemaakt!”

De tweede boer in Noord-Holland is Geert-Jan. In het eerste shot ik hoor ‘m wel, maar zie ‘m nog niet en ik denk meteen dat Marnix (je weet wel: de seizoenshork van vorig jaar) terug is. Dat accent en die stem!!! Maar zodra Geert-Jan in beeld komt, verdwijnt dat al snel. Geert-Jan heeft een paardenopfokbedrijf (he fucks horses. Ik blijf ‘m maken hoor, zo lang er paardenfokkers bestaan) en naar eigen zeggen runt ie een soort kinderdagverblijf voor paarden. Hij is 61, dus daar gaan de oud-belegen paardenmeisjes natuurlijk massaal op reageren. Of de fastfoodjunks. Want naast een kinderdagverblijf voor paarden runt Geert-Jan ook nog eens een patatkraam. Alleen op zondag, dat wel. Dat hij voor zichzelf beter kookt, wordt wel duidelijk in de keuken: er staat een soepje op met veel ballen en de kipfilet voor het hoofdgerecht wordt in stukjes gesneden. Alleen loopt dat hoofdgerecht nu even compleet in de soep. Letterlijk en figuurlijk, want hij heeft per abuis de complete groentevoorraad al in de soep geflikkerd, dus staat er stevig gevulde soep als voorafje op het menu, gevolgd door kale kip als hoofdgerecht. Zullen de zenuwen wel zijn…

Noord-Holland nummer drie is Jan. Jan is 35 en vader van vier kinderen die voornamelijk bij z’n ex wonen. Hij heeft een agrarische en een pedagogische opleiding afgerond en dat is een mooie combi voor een zorgboerderij. En laat ie dat nou runnen, een zorgboerderij. Kan geen toeval zijn. De courgettes die niet te vreten zijn geven ze aan Joep (en nee… dat is geen cliënt; dat is het varken). De pony heet Piep en haar veulen Dirkje. En hij zoekt een eerlijke vrouw. (Lijkt me toch wel een verademing als er een keer een boer opstaat die zegt een leugenachtig mokkel te zoeken…)

De tweede plek in de provincie top 7 wordt bezet door Friesland. In het noorden van Friesland woont melkveehouder Frans van 51 jaar, samen met zijn zoons Berend en Thijs. Ik zie Jan en ik zie meteen de niet-hysterische broer van Martien Meiland voor me. Hij lijkt niet qua gedoe en maniertjes, maar ik zie iets in dat gezicht. Achteraf blijken er toch wat overeenkomsten tussen Frans en Martien te zijn, want ook Frans kwam er tijdens een huwelijk en na twee kinderen achter dat hij op mannen valt. Daar heeft Frans lang mee geworsteld en nu is het klaar! Frans zoekt een man. Er is alleen één probleem: Frans heeft geen “gaydar”, dus hij ziet nooit wanneer er een potentiële Frans-lover voorbij komt drijven. Want tussen het melken door zit hij vaak in z’n bootje. Mèt Frykse zwembroek, nou?

In het zuiden van Fryslân woont de 39-jarige John. Oók een melkveehouder. John is een bezige bij, want hij werkt ook nog eens drie dagen op een accountantskantoor. Niet voor het geld, maar om nog een beetje onder de mensen te zijn. John lijkt mij een Pietje Precies en dat klopt: even later zien we hem op z’n knietjes in z’n prachtige voortuin. Het ziet er volgens hem niet uit, want er staat teveel gras tussen. En dat moet er tussenuit getrokken worden, dus Yvon kan meteen aan de slag. John heeft een kinderwens (da’s handig, want dan zijn er nog meer handen om gras te trekken!!!) en om die wens in vervulling te laten gaan, heeft hij 10 jaar lang datingsites afgestruind. Zonder succes, dus nu moet het maar via de tv. John heeft één ding wel goed voor elkaar: het eten. Dat laat ie zes dagen per week door een cateringbedrijf verzorgen. Twee porties per maatlijd per dag. Want John eet voor twee, al is ie alleen.

Iemand die dan weer niks met datingsites doet, is de enige vrouw van dit seizoen: Annemiek. Ze is 25, komt uut Drent en zit -verrassing- in de… MELKVEEHOUDERIJ!!! Je verzint het niet hè? Maar goed, datingsites doet ze niet aan, want dyslectisch. Als Yvon vraagt op een schaal van één tot tien, waarbij tien het meest dyslectisch is zegt ze: elf en half. Dus op schrift kan ze zich niet zo goed uiten. Op foto wel, want ze staat op een boerinnenkalender. Die hangt blijkbaar weer nergens, anders had ze nu wel een vent gehad, denk ik dan weer.  Ze wil in elk geval een vent die een boederij leuk vindt om op te wonen, maar die zelf wel iets heel anders doet. Dus boeren: niet schrijven. Oh ja, en ze heeft geweldige schoenen in huis staan: stiletto’s met een koeienprint. En ze kan er ook nog op lopen. Zo knap…

In Gelderland woont… EEN MELKVEEHOUDER!!! Neeeeeee… Hij heet Ronald, is 37 en hij runt de boel met zijn tweelingbroer Harold. Ze hebben 200 dames rondlopen. En die mogen twee keer per dag de koeiendraaimolen in. Alles gaat lekker automatisch; dat spaart het fysieke gestel weer voor later. Toekomstvisie! Ronald vindt dat je zacht met koeien moet omgaan, want dan wennen ze aan je en komen ze vanzelf ook naar je toe. Die aanpak werkt duidelijk niet bij vrouwen. Hij is wel een paar keer verliefd geweest, maar werd altijd “ge-friendzoned”. Maar dit onderwerp is eigenlijk veel te eng voor Ronald, dus schakelt hij moeiteloos over op een veel belangrijker onderwerp: “Goeie thee hè?”

Waar Ronald een hypermoderne boer is, is de 26-jarige Willem uit Utrèg er één uit het stenen tijdperk. Natuurlijk is Willem een… drie keer raden… M-M-M-M-M-MELKVEEHOUDER! (Goed zo, in één keer geraden! Knapperd!) Willem runt sinds het overlijden van z’n vader de boerderie met z’n moeder samen. Twee keer per dag trekken ze het weiland in met de weidemelkwagen. Niks niet modern gedoe, gewoon koe in de kar, melken en koe er weer uit. En dat met 40 van die beesten. Gewoon, lekker ouderwets boer’n. Willem houdt van het leev’n op het laaand. Zo kom je er vaak voooogels teeeg’n. Zoals de Gruttoooo, de Tuuuuureluur of de Wulllllp. Hij deelt en passant nog even mee dat het grááás al in de aar is geschoooot’n en roept ineens: “KOM, DAMES!” Even denk ik dat het tegen de camera is, maar het is tegen de koeien. Het werkt wel. Alleen niet buiten de boerderij. Verder zit hij in de kerk en in de politiek, is z’n accent een combinatie tussen Utrechts en Agrarisch. (Dat bestaat niet, maar vanaf nu wel vind ik.) En hij lijkt op z’n moeder, ook qua praten. Die moeder (een soort van oerboerin) krijg je er dus overigens gewoon gratis bij hè? Die gaat gewoon mee op huwelijksreis hoor. Dat je dat effe weet.

De enige Brabo van dienst is ene Geert. Hij is 51 en akkerbouwer, hij heeft jongvee (stuk of 30 koeien) en hij werkt nog eens drie dagen in de week bij een champignonkwekerij. Dat weet ik, omdat Yvon dat vertelt. Ik kijk namelijk altijd met een half oog, omdat ik ondertussen mee zit te pennen.
Maar dan begint Geert te praten. Of nou ja, praten… er komt geluid uit. En met de beste wil van de wereld versta ik het niet. Gelukkig wordt Geert ondertiteld. Dus meeschrijven wordt een uitdaging als Geert bij de laatste vijf boeren terecht gaat komen. De boerderij is een erfenis en alles is nog in de oude staat. Ik denk in eerste instantie dat Geert in een soort van museum woont, maar gelukkig woont hij met z’n 2 inmiddels volwassen kinderen in een ander huis. De toekomstige vrouw des huizes moet de wauwfactor hebben, de dochter heeft een nagelstudiootje en Geert? Die heeft een zwembad in de tuin. Over wauwfactor gesproken. Voor de tuin dan hè…

De brievenmagneet van dit seizoen is ongetwijfeld Bastiaan uit Zeeland. Een 35-jarige akkerbouwer met hond. Al in het eerste shot word hij als een soort surfdude (maar dan zonder surfplank) gepresenteerd: op het strand, dollend met z’n hond. Hij praat een beetje verwijfd, valt ons op de bank meteen op. Qua vrouwen is ie al veel op date geweest, maar hij heeft de gave om al binnen één seconde te zien of het wel of niet iets wordt. Goh… Zou zo maar kunnen dat ie daarom nog alleen is, denk ik dan. Hij zegt later ook dat ie niet kieskeurig is, om vervolgens meteen een eisenlijstje op tafel te leggen. Dat valt ook Yvon op. Hij zal de teugels een beetje moeten laten vieren, want anders zou dit zomaar de seizoenshork kunnen worden. Want hoe het ook zij: de seizoenshork is er altijd bij. Dat rijmt.

Mijn nergens op gebaseerde voorspelling is dat Bastiaan, Annemiek en Frans sowieso doorgaan. Jan misschien en als laatste misschien Ronald (een tikkie verlegen, maar wel grappig). Maar ik vlak ook Geert-Jan voor de paardenmeisjes of Geert (zwembad!!!) niet uit.

En we weten het volgend jaar pas. Voordeel: volgende week kan ik gewoon Expeditie Robinson kijken. Zonder nadenken.

Een chocoladewatte???

4 feb

De dag die je wist dat zou komen is eindelijk daar. (Bron: John Ewbank. Thanks, man! Altijd je bronnen vermelden, anders krijg je gezeik met de originele schrijvert. Alhoewel ik me afvraag of hij hiervoor ooit nog met de eer wil gaan strijken. Maar ik wil in elk geval even heel erg duidelijk maken dat deze monsterlijke zin niet uit mijn koker komt. Ik misbruik ‘m alleen maar even voor het gemak.)
Anyway: de finaledag dus. En om dat te vieren gaan we beginnen met het bakken van een chocolade bûche. Een chocoladewatte? André moet het ook even navragen (vooral voor kijkers als ik, vrees ik) en als hij dat doet bij Robèrrr, krijgt hij het antwoord: bûche komt zo. “Ik vraag het wel aan Janny”, zegt André terwijl hij zich omdraait naar het andere jurylid. Zij legt uit dat het eigenlijk een boomstammetje is. Zeg dat dan gewoon. Dan snapt deze simpele bakziel (één stroopwafelcake en één boterkoek in 48 jaar tijd) het tenminste ook.

De dames gaan aan de slag, voorzichtig dromend van de overwinning. Naar eigen zeggen heeft Anna -behalve een potje Mens Erger Je Niet- nog nooit iets gewonnen. Nicole wel: kaartjes voor de dierentuin.
Maroeska is ter voorbereiding het bos ingegaan. Daar heeft ze een boomstam afgezaagd en er thuis een mal van gemaakt. Leuk idee. Nicole is ook de natuur ingetrokken: ze heeft blaadjes gezocht om als mal te gebruiken voor haar chocoladeblaadjes. Origineel is dat niet: ook Maroeska maakt blaadjes. André gaat even bij Anna langs: “Maak jij ook blaadjes?” Nee dus. Anna doet iets met kletskoppen. En sprietjes van chocolade. Wanneer de jury komt vragen wat Anna’s plannen zijn, staat Robèrrr te glunderen als een klein kind. Hij geniet.
Het eindresultaat mag er zijn. Alle drie de finalisten hebben er iets moois van gemaakt en het is dan ook duidelijk waarom deze drie in de finale staan. De boomstam van Nicole ziet er mooi uit vanwege haar decoratiebiscuit, maar het is nèt te luchtig gebakken waardoor er gaatjes in zitten. De smaak is prima. Ook Maroeska scoort op het oog met haar boomstam, maar helaas is de smaak minder spannend. De allermooiste is in mijn ogen die van Anna, met de heerlijke naam It’s choc o’clock. Het ding ziet er zo mooi uit, dat Janny zegt dat deze bûche in een Franse pattiserie niet zou misstaan. Dat komt mooi uit, want toen ze eraan begon zei ze dat ze het een mooi compliment zou vinden als Robèrrr zou zeggen dat haar creatie zo bij hem in de winkel mocht staan. Bijna hetzelfde.

De technische opdracht: maak een reuzenmacaron. In hartvorm, want ja: valentijnsdag komt er weer aan. Zoals we inmiddels van haar gewend zijn, begint Maroeska met zeuren. Ze verwart de melk met de room en zegt heel goed te moeten lezen wat er staat. Nicole geeft ook toe het lastig te vinden om macarons te maken en Anna vergeet de gelatine door haar banketbakkersroom te doen en ze komt amandelmeel tekort. Gelukkig zijn de bakkers heel lief voor elkaar en gunnen ze elkaar de ingrediënten om verder te kunnen. Het maken van een macaron blijkt een echt kunstje. Robèrrr vertelt dat de bakkers het beslag moeten moeten macroneren. Ja mensen, het is een werkwoord. Macroneren. Onthouden dus!
Aan het eind blijkt niemand echt tevreden over de eigen macaron, maar het gevoel van opluchting overheerst. “Nooit meer een technische opdracht!”, zucht Anna. “En nooit meer met pijn in je buik naar de tent, je afvragend wat we nu weer moeten bakken!”, valt Nicole haar bij.
Op het oog zien ze er nog niet eens zo slecht uit. Maar de winnaar qua kleur en smaak is Nicole. Een derde plek is er niet: Anna en Maroeska eindigen op een gedeelde tweede plaats, zo weinig verschil zit er tussen de baksels.

Het allerlaatste spektakelstuk moet een finalewaardig spektakel worden, dus reageer ik een beetje verbaasd als ik André hoor zeggen: “Maak een grafitticake.” Grafitti??? Janny licht de boel toe en dan blijkt het om een gravitycake te gaan. U weet wel: zwaartekracht. Dus niet van de spuitbussen met verf. De taart moet eruit zien alsof de zwaartekracht er geen vat op heeft gekregen. De bakkers hebben drie uur de tijd, en die tijd hebben ze nodig ook. Dus het helpt niet dat André met een gevuld golfkarretje aan komt rijden… “VISITE!!!” Voor iedere bakker stappen twee familieleden uit. Voor Nicole haar ouders, voor Anna haar moeder en haar zus en voor Maroeska haar zoon en haar nicht. En die gaan allemaal fijn aan de zijlijn mee staan gluren. Daar zit natuurlijk niemand op te wachten tijdens de eindstrijd, maar gelukkig gaan ze ook weer snel weg.

Maroeska maakt een taart uit vier lagen, genaamd Icarus. Met eetbaar goud erop en vleugels. Bij het eindresultaat blijken de vleugels door de warmte wat gesmolten te zijn, net als in het verhaal van Icarus. Hoe toepasselijk kan het zijn. Nicole en Anna maken ook taarten met meerdere lagen, maar deze lagen worden gebouwd op een soort geraamte en zweven dus ten opzichte van elkaar. Nicole maakt een grappige taart van vier lagen: bovenaan een taartschep met een taartpunt erop, daaronder de taart waaruit dat stuk gesneden is en daaronder nog twee taarten. Om het geraamte te verdoezelen, druipt er chocolade van de ene naar de andere taart. Niet zo strak afgewerkt, maar ik denk dat dat deels de bedoeling is en deels de tijdsdruk. Toepasselijke naam: Het bakken is klaar, proeven maar. En Anna’s taart krijgt de naam Tulpendroom mee. Symbolisch: de tulp is afkomstig uit Turkije en nu is het de bekendste bloem van ons land en aangezien Anna half Turks, half Nederlands is, is deze taart wel ontzettend toepasselijk. Hij staat niet erg recht, maar wat is ie mooi. Aan de zijkant vegen waardoor de suggestie van een tulp wordt gegeven, tulpenblaadjes van witte chocolade, geverfd volgens haar zelfbedachte lepeltjes-techniek en het geraamte is weggewerkt met tulpen van chocolade en marsepein. Iedereen is tevreden. Anna en Nicole vinden wel dat Maroeska’s taart wat aan de lage kant is en van het gravity-aspect valt helemaal niets te bespeuren. Maar Maroeska zegt dat het goedkomt. Ze moet alleen hier en daar nog wat toverspreuken rondstrooien.

De jury gaat voor de laatste maal proeven. Eerst is Nicole’s taart aan de beurt. Ze heeft zo veel gedaan, dat de afwerking er inderdaad een beetje bij ingeschoten is. Waarschijnlijk was het eindresultaat beter geweest als ze gewoon van de onderste taart er drie had gebakken en niet drie verschillende. Jammer. Anna’s taart komt er beter vanaf. Al tijdens het aansnijden fluistert Janny: “Wauw, mooi…”, zodra ze binnenkant ziet. Ook Anna heeft verschillende smaken gebruikt, maar deze smaken passen wel heel goed bij elkaar. Robèrrr vindt wel dat de uitvoering nog mooier had gekund, maar alles bij elkaar is ook hij heel tevreden. En dan Maroeska’s creatie. Hij oogt wel sjiek, maar kleurloos en het is niet echt een gravitytaart. Totdat ze ‘m aan de jury presenteert. Want deze taart zweeft! En dat is wel heel erg gaaf. Er zit een elektromagneet onder de tafel en een magneet in de taart en die stoten elkaar af waardoor de taart niet op het tafelblad rust, maar ongeveer vijf centimeter er boven. Superknap gedaan! Over smaak valt duidelijk te twisten, want waar Janny lyrisch is over hoe de banaan zich in de taart houdt, is Robèrrr iets minder enthousiast. Hij is toch te zoet naar zijn zin. En dan is het afwachten.

Wij, de niet-proevende bankjury, roepen het al weken: het wordt Anna. Buiten de tent is het inmiddels een drukte van belang en wordt er geproefd door familieleden, door de afvallers en door de oud-deelnemers. En natuurlijk heeft iedereen zijn of haar voorkeur voor een bakker.
André rekt de tijd nog een beetje op door te vertellen dat Maroeska als een echte kunstenaar altijd een zooitje van haar werkblad maakte, dat Anna als korporaal niet stuk te krijgen was en recht door zee op haar doel afging en dat Nicole de multitaskende (want drie kids) spring in ’t veld was. En dan wordt het tijd om te onthullen wie er gewonnen heeft en van wie er dus een foto bij Janny onder de glazen stolp ligt.

Tadaaaaaa: het is Anna!!! En meer dan terecht in mijn ogen. Altijd constant, altijd mooie baksels, supergestructureerd en het scheen ook allemaal nog eens lekker te zijn.

Nicole gunt het Anna, maar vindt het jammer dat ze het zelf niet geworden is, Maroeska heeft zich er volledig op gestort en vindt het een bijzonder avontuur en Anna? “Dan zie je je foto en dan denk je: oooh, dat ben ik!!! Het is een droom die uitkomt.” En da’s dan toch een mooie aanvulling op haar gewonnen potjes Mens Erger Je Niet…

P.S: Check ook even dit filmpje…